از امام صادق ( ع ) پرسيدم : آيا آن مصيبتى كه بندهء مؤمن به آن مبتلا مىشود از گناه است ؟ فرمود :
خير ، ولى خداى تعالى مىخواهد كه ناله و شكايتش را بشنود ، تا آنكه حسناتى براى او بنويسد و گناهانش را پاك مىكند . خداى تعالى از بنده مؤمن خود عذر خواهى مىكند چنان كه برادر از برادرش عذرخواهى مىكند مىفرمايد : نه هرگز ، به عزتم قسم ! من به خاطر آنكه نزد من بىمقدار بودى تو را فقير نكردم . اين پرده را بردار او پرده را بر مىدارد و نگاه به عوض و پاداش ان مصيبت و فقر مىكند بنده عرض مىكند : پروردگارا ! آن متاعهاى دنيوى كه از من دريغ شده بود به من ضررى نزده است . و خداى تعالى هيچ گروهى را دوست نداشت ، جز آنكه مبتلايشان كرد « 1 » . اجر بزرگ با بلاى بزرگ است . حق سبحان مىفرمايد : بندگان مؤمنى دارم كه امر دينشان جز با غنا و ثروت و صحت در بدن درست نمىشود من ايشان را با آن امتحان مىكنم و بندگان مؤمنى دارم كه امر دين ايشان جز با فقر و مسكنت و بيمارى در ابدان درست نمىشود . پس ايشان را به آن امتحان مىكنم . و امر دين ايشان اصلاح مىگردد . و خداى تعالى با مؤمنين پيمان بست كه گفتارشان مورد تصديق قرار نگيرد و از دشمنانشان انتقام گرفته نشود و حتى اگر خداى بندهاى را دوست داشته باشد او را در بلا فرو مىبرد وقتى خداى را مىخواند خداى تعالى مىفرمايد :
لبيك بنده من ، من بر درخواست تو توانايى دارم ولى حسناتى كه براى تو در مقابل بلا ذخيره كردم براى تو بهتر است .
حواريون حضرت عيسى عليه السلام از اذيت و آزار مردم به آن حضرت شكايت بردند .
حضرت فرمود : مؤمنين پيوسته در دنيا در رنجند . از پيامبر ( ص ) آمده كه فرمود : در بهشت منازلى است كه بندگان با اعمال به آن منازل نمىرسند و ارتباطى با منازل بالاتر ندارد و ستونى از پايين ندارد پرسيدند اى رسول خدا ( ص ) ! اهل اين منازل كيانند ؟ حضرت پاسخ داد : اهل بلا و رنجها ساكنين اين منازلند .
فصل ( 2 ) شايسته نيست كه انسان در مجلسى بدون ذكر خدا بنشيند و بدون ذكر بلند شود .
ابو بصير از امام صادق عليه السلام روايت كرد فرمود : هيچ گروهى در مجلسى ننشينند و در آن خانه ذكر خدا و ذكر ما اهل بيت در آن نشود جز آنكه در روز قيامت و بال گردن آنها شده است . سپس امام باقر ( ع ) فرمود : ذكر ما ، ذكر خداست و ذكر دشمنان ما ذكر شيطان است . و از آن حضرت عليه السلام
هامش
( 1 )هر كه در اين راه مقربتر است * جام بلا بيشترش مىدهند