مگر نمىدانيد كه شما ناشنواى را صدا نمىزنيد و غايبى را نمىخوانيد و شنواى نزديك خود را مىخوانيد .
فصل ( 6 ) ذكر اقسامى دارد
قسم اول : تمجيد است .
سعيد قماط از فضل روايت كرد گفت : به ابو عبد الله عليه السلام گفتم :
فدايت شوم ! دعايى جامع يادم بده ، فرمود : خداى را حمد كن آنگاه هيچ نمازگزارى نيست كه براى تو دعا مىكند و مىگويد : سمع اللَّه لمن حمده خداى بشنود حمد كسى را كه حمدش نمود .
و از پيامبر ( ص ) روايت شده است كه فرمود : هر سخنى كه با حمد شروع نشود ، ناقص است .
و ابو مسعود از امام صادق ( ع ) روايت كرد كه فرمود : هر كس چهار بار به هنگام صبح بگويد :
« الحمد لله رب العالمين » شكر آن روز را ادا كرده است و وقتى به هنگام شب چهار بار همان را بگويد شكر آن شب را ادا كرده است . ( 67 ) و از امام صادق عليه السلام روايت شده است كه فرمود : رسول خدا مىفرمود هر كس بگويد : « الحمد للَّه كما هو اهله » حمد خدايى را همان گونه كه سزاست ، نويسندگان آسمانها مشغول نوشتن ثواب آن گردند ، پس به خداى عرضه بدارند كه :
خدايا ! ما غيب نمىدانيم ، خداى تعالى مىفرمايد : همانطور كه بنده گفته است بنويسيد و من پاداشش را مىدهم .
چگونگى تمجيد
على بن حسان از بعضى اصحاب از امام صادق نقل كرد : هر دعايى كه قبل از آن تمجيد نباشد دم بريده است ابتدا با تمجيد خداى تعالى شروع كند ، سپس ثنا نمايد . پرسيدم : حد اقل تمجيد لازم چه مقدار است فرمود مىگوييد : « اللّهم انت الاوّل فليس قبلك شىء و انت الآخر فليس بعدك شىء و انت الظّاهر فليس فوقك شيء و انت الباطن فليس دونك شىء و انت العزيز الحكيم » : خدايا تو اولى ، قبل از تو چيزى نيست . تو آخرى بعد از تو چيزى نيست . تو ظاهرى و بالاتر از تو چيزى نيست و تو باطنى باطنتر از تو چيزى نيست و تو عزيز حكيمى . و به همين اسناد گفت : از امام صادق پرسيدم : كمترين چيزى كه از تمجيد كفايت مىكند چيست فرمود اين گونه مىگويد : « الحمد للَّه الذى علا فقهر و الحمد للَّه الذى بطن »