آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ يَزِيدُهُمْ مِنْ فَضْلِهِ
« 1 » خداى تعالى دعاى كسانى را كه ايمان آورند و عمل صالح انجام دادند اجابت مىكند و از فضل خود بر ايشان مىافزايد - فرمود : مراد مؤمنى است كه در غياب برادر مؤمنش برايش دعا كند پس فرشته مىگويد : و براى تو مثل آنچه كه درخواست كردى باشد و اين به خاطر دوستى تو به تو بخشيده شد . اين روايت اشاره به مطلب مذكور دارد .
حكايت شده است : يكى از نيكان بعد از پايان نماز در مسجد براى برادران خود دعا مىكرد ، وقتى از مسجد بيرون آمد پدرش را مرده يافت و وقتى از كفن و دفن او فارغ شد شروع به تقسيم تركه بين برادران مؤمن كه برايشان دعا مىكرد نمود علت آن را سؤال كردند : گفت : من در مسجد براى ايشان بهشت را درخواست مىكردم . اكنون آيا در مورد دنياى فانى بخل بورزم . و در گفتار امام صادق عليه السلام فكر كن : وقتى دو مؤمن با همديگر دست دادند صد رحمت بين ايشان تقسيم مىشود نود و نه رحمت سهم آنست كه بيشتر از ديگرى ، او را دوست داشته باشد . پس عنايت خداى سبحان را در مؤمن و محبت به او بدان و دعاى تو براى برادر مؤمنت براى تجارت نباشد يعنى تنها براى اين دعا كنى كه ثواب دعاكننده براى مؤمن را ببرى بدون آنكه محبت او را در دل داشته باشى و كار به استجابت اين دعا نداشته باشى . بر تو مىترسم كه با اين حالت اجر دعا از دست تو برود توجه به روايت جابر كن در آنجا كه فرشته مىگويد : چون تو دوستش داشتى ( اين اجر براى تو باشد ) .
فصل
چگونه برادر مؤمنت را دوست نداشته باشى ، در صورتى كه ياورت عليه دشمنانت مىباشد و كمك كار در دين توست و با تو در دوستى دوستان موافق است و در دشمنى دشمنانت همداستان . و از ائمه اطهار عليهم السلام وارد شده است كه فرمود : بنده به حقيقت ايمان نمىرسد تا آنكه برادرش را دوست بدارد . و از آن حضرت آمده است : شيعهء ما همديگر را دوست دارند و در محبت ما به همديگر بذل و بخشش مىكنند .
عبد المؤمن انصارى مىگويد : بر ابى الحسن موسى بن جعفر ( ع ) وارد شدم و در نزد او محمد بن عبد اللَّه جعفرى بود ، به او لبخند زدم امام ( ع ) فرمود : آيا دوستش دارى ؟ ( 52 ) عرضه داشتم : بله و جز به خاطر شما دوستش نمىدارم . فرمود او برادر توست و مؤمن برادر تنى مؤمن
هامش
( 1 ) . 42 / شورى ، 26 .