تخطي إلى المحتوى الرئيسي

ميزان الحكمة — صفحة 170

مساهمون:

ص١٧٠
فيالصُّحُفِ ذَنبي فما أنا مُؤمِّلٌ غَيرَ غُفرانِكَ ، ولا أنا راجٍ غَيرَ رِضوانِكَ . فشَغَلَني الصَّوتُ واقتَفَيتُ الأثَرَ فإذا هُو عليُّ بنُ أبي طالبٍ بِعَينِهِ ، فاستَتَرتُ لِأسمَعَ كلامَهُ وأخمَلتُ الحَرَكَةَ فرَكَعَ رَكعاتٍ في جَوفِ اللَّيلِ الغابِرِ ، ثُمّ فَرَغَ إلَى الدُّعاءِ والتَّضَرُّعِ والبُكاءِ والبَثِّ والشَّكوى ، فكانَ مِمّا ناجى بهِ اللَّهَ عَزَّوجلَّ أن قالَ : اللّهُمّ إنّي افَكِّرُ في عَفوكَ فتَهونُ علَيَّ خَطيئتي ، ثُمّ أذكُرُ العَظيمَ مِن أخذِكَ فتَعظُمُ علَيَّ بلِيَّتي . ثُمّ قالَ : آهِ إن قَرأتُ فيالصُّحُفِ سَيِّئةً أنا ناسِيها وأنتَ مُحصيها فتَقولُ : خُذُوهُ ! فيا لَهُ مِن مَأخوذٍ لا تُنْجيهِ عَشيرَتُهُ ، ولا تَنفَعُهُ قَبيلَتُهُ ، تَرحَمُهُ المَلَأُ إذا أذِنَ فيهِ بالنِّداءِ ! ثُمّ قالَ : آهِ مِن نارٍ تُنضِجُ الأكبادَ والكُلى ، آهِ مِن نارٍ نَزّاعَةٍ للشَّوى ، آهِ مِن غَمرَةٍ في مُلهَباتِ لَظى . ثُمّ أمعَنَ في البُكاءِ فلَم أسمَعْ لَهُ حِسّاً ولا حَرَكةً ، فقُلتُ : غَلَبَ علَيهِ النَّومُ لِطُولِ السَّهَرِ ، اوقِظُهُ لِصَلاةِ الفَجرِ . قالَ أبو الدَّرداءِ : فأتَيتُهُ فإذا هُو
شرح
گشته است ، اما جز به آمرزش تو اميد نبسته‌ام ورجايم جز به خشنودى تو نيست . آن صدا توجه مرا به خود جلب كرد ودر پى آن رفتم . ناگاه ديدم كه خود علي بن أبي طالب است . خودم را پنهان كردم وكوچكترين تكانى نخوردم تا صدايش را بشنوم . ديدم در آن دل شب كه ساعات آخر خود را مىگذراند ، چند ركعت نماز خواند وسپس به دعا وزارى وگريه وراز ونياز پرداخت واز جمله سخنانى كه در راز ونيازش با خداوند عز وجل گفت ، اين بود : بار خدايا ! وقتي به گذشت تو مىانديشم گناهم در نظرم ناچيز مىآيد وآنگاه كه به شدّت بازخواست تو فكر مىكنم مصيبت خود را بزرگ مىبينم . سپس گفت : آه كه اگر در كارنامه‌ها گناهى را بخوانى كه من از يادش برده‌ام وتو آن را ثبت كرده‌اى ، پس بگويى : أو را بگيريد . اى واي بر اين دستگير شده كه نه عشيره‌اش توانند نجاتش دهند ونه قبيله‌اش به حال أو سودى رسانند وآنگاه كه دربارهء أو ندا آيد ، خلايق به حالش ترحّم كنند . سپس گفت : آه از آتشى كه جگرها وگُرده‌ها را مىپزد ؛ آه از آتشى كه شوق بريان كردن دارد ؛ آه از شعله‌هاى انبوه دوزخ . أو سپس بسيار گريست ومن ديگر هيچ حسّ وحركتي از وى نشنيدم . با خودم گفتم : از بسيارى شب زنده‌دارى ، خواب بر أو غلبه كرد ؛ بروم أو را براي نماز صبح بيدار كنم . وقتي نزديكش رفتم ديدم