عَظمي ، ونالَ الدَّهرُ مِنِّي ، واقتَرَبَ أجَلي ، ونَفِدَت أيّامي ، وذَهَبَت شَهَواتي ، وبَقِيَت تَبِعاتي . . .
إلهي ، أقَمتُ على قَنطَرَةٍ مِن قَناطِرِ الأخطارِ ، مَبلُوّاً بالأعمالِ والاعتِبارِ ، فأنا الهالِكُ إن لَم تُعِنْ علَينا بتَخفيفِ الأثقالِ . . .
إلهي ، سَمِعَ العابِدونَ بجَزيلِ ثَوابِكَ فخَشَعوا ، وسَمِعَ الزّاهِدونَ بسَعَةِ رَحمَتِكَ فقَنَعوا ، وسَمِعَ المُوَلُّونَ عَنِ القَصدِ بجُودِكَ فرَجَعوا ، وسَمِعَ المُجرِمونَ بسَعَةِ غُفرانِكَ فطَمِعوا ، وسَمِعَ المُؤمِنونَ بكَرَمِ عَفوِكَ وفَضلِ عَوارِفِكَ فرَغِبوا . . .
إلهي ، إن أخطَأتُ طَريقَ النَّظَرِ لِنَفسي بِما فيهِ كَرامَتُها ، فَقد أصَبتُ طَريقَ الفَزَعِ إلَيكَ بِما فيهِ سَلامَتُها . . .
إلهي ، كيفَ تَفرَحُ بصُحبَةِ الدُّنيا صُدورُنا ؟ ! وكيفَ تَلتَئمُ في غَمَراتِها امورُنا ؟ ! وكيفَ يَخلُصُ لَنا فيها سُرورُنا ؟ ! وكيفَ يَملِكُنا باللَّهوِ واللَّعِبِ غُرورُنا ، وقَد دَعَتنا باقتِرابِ الآجالِ قُبورُنا ؟ ! . . .
إلهي ، لَيس تُشبِهُ مَسألَتي مَسألَةَ
شرح
روزگار از من به آنچه خواسته رسيده است ومرگم نزديك شده وايّامم به سر آمده وشهواتم از بين رفته وپيامدهاى آنها برايم باقي مانده است . . .
الهى ! من خسته ومانده از بارهاى گران اعمال وعبرتها ، بر روى پلى از پلهاى خطر ايستادهام واگر با سبك كردن بارهايمان ما را كمك نكنى ، من نابود خواهم شد .
الهى ! عابدان آوازهء پاداشهاى فراوان تو را شنيدند وراه خشوع در پيش گرفتند ، زهد پيشگان [ صيت ] رحمت گستردهء تو را شنودند وقناعت پيشه كردند ، كجروان ورويگردانانِ از راهِ راست آوازهء جود وبخشش تو را شنيدند و [ به راه ] برگشتند ، گنهكاران صيت آمرزش بىكران تو را شنودند واميدوار شدند ، مؤمنان آوازهء عفو كريمانه ، وبخششهاى فزايندهء تو را شنيدند وراغب شدند . . .
الهى ! اگر راهِ رسيدگى به نفْس خويش را ، كه كرامت أو در آن است ، خطا رفتم ، [ در عوض ] راه پناه آوردن به تو را كه مايهء به سلامت رستن نفْس است ، پيدا كردم . . .
الهى ! چگونه سينههاىما به همصحبتى با دنيا شاد شود وچگونه كارهاى ما در گردابهاى دنيا سامان يابد وچگونه شادى ما در دنيا خالص وناميخته با غم باشد وچگونه فريفتگى وغفلتِ ما ، ما را به لهو ولعب مشغول دارد ، در حالي كه با نزديك شدن اجلها ، گورهايمان ما را فرا مىخوانند ؟ ! . . .
الهى ! خواهش من چون خواهش گدايان