تخطي إلى المحتوى الرئيسي

ميزان الحكمة — صفحة 130

مساهمون:

ص١٣٠
أثر عن التحدّي ، ونهاية ما فيه أنّه عربيّ مبين لا وجه لأن يفصح عنه ويلفظه أعجميّ . ثمّ حملوا الآيتين التاليتين على تهديد أولئك الكفرة بآيات اللَّه الرامين لرسوله صلى الله عليه وآله بالافتراء ، ووعيدهم بالعذاب الأليم ، وقلب الافتراء والكذب إليهم بأ نّهم أولى بالافتراء والكذب بما أنّهم لا يؤمنون بآيات اللَّه فإنّ اللَّه لم يهدهم . ثمّ تكلّموا بالبناء عليه في مفردات الآيتين بما يزيد في الابتعاد عن حقّ المعنى . وقد عرفت أنّ ذلك يؤدّي إلى عدم كفاية الجواب في حسم الإشكال من أصله » . « 1 » وقال في مبحث إعجاز القرآن في تحدّيه بمن انزل عليه ما نصّه : « وقد تحدّى بالنبيّ الامّي الذي جاء بالقرآن المعجز في لفظه ومعناه ، ولم يتعلّم عند معلّم ولم يتربّ عند مربٍّ ، بقوله تعالى :
شرح
است كه قرآن به زبان عربى آشكار ( فصيح ) مىباشد وامكان ندارد يك نفر غير عرب آن را با اين فصاحت بيان كند . مفسّران دو آيهء بعد را حمل بر تهديد آن كساني كرده‌اند كه به آيات خدا كافرند وبه پيامبر تهمتِ دروغ بستن به خدا مىزنند وآنان را به عذابي دردناك وعده مىدهد وافترا بستن ودروغگويى را به خود آنان بر مىگرداند ومىفرمايد كه اينان به افترا زدن ودروغگويى سزاوارترند ؛ چرا كه به آيات خدا ايمان ندارند . بنابراين خدا هدايتشان نكرده است . مفسّران بر أساس اين برداشت خود ، مفردات وواژه‌هاى دو آية را طورى معنا كرده‌اند كه باعث دورتر شدن هر چه بيشتر از حقيقت معنا مىشود . وما گفتيم كه اين گونه تفسير از آيات مورد بحث ، منجر به ناكافى بودن جواب براي ريشه‌كن كردن اشكال مىشود . مرحوم علّامهء طباطبايى در مبحث اثبات معجزه بودن قرآن ، از طريق تحدّى ، به كسى كه قرآن بر أو نازل شده است ، مىنويسد : قرآن به پيامبرِ مكتب نرفته تحدّى كرده است ، آن درس ناخوانده‌اى كه قرآن را ، كه در لفظ ومعنا معجزه است ، آورد بدون آنكه نزد معلّم ومربّىاى تعليم وتربيت يافته باشد ومىفرمود : « بگو : اگر خدا مىخواست من اين
هامش
( 1 ) . الميزان في تفسير القرآن : 12 / 347 .