أبيهِ الحسينِ قدِ انخَرَمَ أنفُهُ ، ونَقِبَت جَبهَتُهُ ورُكبَتاهُ وراحَتاهُ ، أذابَ نفسَهُ في العِبادَةِ !
فأتى جابرٌ إلى بابِهِ واستأذَنَ ، فلَمّا دَخَلَ علَيهِ وَجَدَهُ في مِحرابِهِ قد أنضَتهُ « 1 » العِبادَةُ ، فنَهَضَ عليٌّ فسألَهُ عن حالِهِ سُؤالًا حَفِيّاً ، ثمّ أجلَسَهُ بجَنبِهِ ، ثُمّ أقبَلَ جابرٌ يقولُ : يابنَ رسولِ اللَّهِ ، أما عَلِمتَ أنّ اللَّهَ إنّما خَلَقَ الجَنّةَ لَكُم ولِمَن أحَبَّكُم ، وخَلَقَ النّارَ لِمَن أبغَضَكُم وعاداكُم ، فما هذا الجَهدُ الّذي كَلَّفتَهُ نفسَكَ ؟ ! فقالَ لَهُ عليُّ بنُ الحسينِ : يا صاحِبَ رسولِ اللَّهِ ، أما عَلِمتَ أنّ جَدّي رَسولَ اللَّهِ صلى الله عليه وآله قد غَفَرَ اللَّهُ لَهُ ما تَقَدَّمَ مِن ذَنبِهِ وما تأخَّرَ ، فلَم يَدَعِ الاجتِهادَ لَهُ ، وتَعَبَّدَ - بأبي هُو وامّي - حتَّى انتَفَخَ السّاقُ وَورِمَ القَدَمُ ، وقيلَ لَهُ : أتَفعَلُ هذا وقد غَفَرَ اللَّهُ لَكَ ما تَقَدَّمَ مِن ذَنبِكَ وما تأخَّرَ ؟ ! قالَ : أفلا أكونُ عَبداً شَكوراً ؟ !
فلَمّا نَظَرَ إلَيهِ جابِرٌ ولَيسَ يُغني فيهِ قَولٌ ، قالَ : يابنَ رسولِ اللَّهِ ، البُقيا على نَفسِكَ ؛ فإنّكَ مِن اسرَةٍ بِهِم يُستَدفَعُ البَلاءُ ،
شرح
[ از كثرت سجده ] مجروح شده وپيشانى وزانوها وكف دستهايش سوراخ گشته است .
أو خودش را در عبادت ذوب كرده است .
جابر به در خانهء امام زين العابدين عليه السلام آمد واجازهء ورود خواست وچون وارد شد ، ديد آن حضرت در محرابش مىباشد وعبادت أو را فرسوده است . علي بن الحسين برخاست وبا بزرگوارى حال أو را پرسيد وسپس جابر را در كنار خود نشانيد . جابر رو به حضرت كرد وگفت : يا بن رسول اللَّه ! مگر نمىدانى كه خداوند بهشت را در حقيقت براي شما ودوستداران شما خلق كرده ودوزخ را براي دشمنان ومخالفان شما آفريده است ؟ پس ، اين چه رنج ومشقّتى است كه به خودتان مىدهيد ؟ علي بن الحسين به أو فرمود : اى صحابي رسول خدا ! مگر نمىدانى كه جدّم رسول خدا صلى الله عليه وآله با آنكه خداوند گناهان گذشته وآيندهء أو را بخشيده بود ، از سختكوشى در عبادت خدا بازنايستاد و - پدر ومادرم فدايش باد - چندان عبادت كرد كه ساق وكف پاهايش ورم كرد ووقتي به ايشان گفته شد : با آنكه خداوند گناهان گذشته وآيندهء تو را آمرزيده است ، باز اينچنين عبادت مىكنى ؟ ! فرمود : آيا بندهاى سپاسگزار نباشم ؟ !
جابر كه ديد هيچ حرفى در آن حضرت اثر نمىگذارد ، عرض كرد : يا بن رسول اللَّه ! به جان خودت رحم كن ؛ زيرا شما از خاندانى هستى كه مردم با واسطه قرار دادن آنان به درگاه الهى از خداوند مىخواهند بلا را دفع كند ورنج ومحنتها را برطرف سازد
و
هامش
( 1 ) . أنضى الدابّة : هَزَلها وأتعبها ، والثوب : أبلاه ( المعجمالوسيط : 2 / 929 ) .