بِحُسنِ بَلائكَ عِندَ خَلقِكَ خَلَقتَ داراً ، وجَعَلتَ فيها مأدُبَةً : مَشرَباً ومَطعَماً وأزواجاً وخَدَماً وقُصوراً وأنهاراً وزُروعاً وثِماراً . ثُمّ أرسَلتَ داعِياً يَدعو إلَيها ، فلا الدّاعِيَ أجابُوا ، ولا فيما رَغَّبتَ رَغِبوا ، ولا إلى ما شَوَّقتَ إلَيهِ اشتاقُوا ! أقبَلوا على جِيفَةٍ قدِ افتَضَحوا بأكلِها ، واصطَلَحوا على حُبِّها . « 1 »
( انظر ) القلب : باب 3340 - 3351 .
3713 . فَلسَفَةُ النُّبُوَّةِ
1 - التّكاملُ
الكتاب :
وَما قَدَرُوا اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ إِذْ قالُوا ما أَنْزَلَ اللَّهُ عَلى بَشَرٍ مِنْ شَيْءٍ قُلْ مَنْ أَنْزَلَ الْكِتابَ الَّذِي جاءَ بِهِ مُوسى نُوراً وَهُدىً لِلنَّاسِ تَجْعَلُونَهُ قَراطِيسَ تُبْدُونَها وَتُخْفُونَ كَثِيراً وَعُلِّمْتُمْ ما لَمْ تَعْلَمُوا أَنْتُمْ وَلا آباؤُكُمْ قُلِ اللَّهُ ثُمَّ ذَرْهُمْ فِي خَوْضِهِمْ يَلْعَبُونَ
. « 2 »
الحديث :
19535 الإمامُ الصّادقُ عليه السلام - للزِّنديقِ الّذي سألَهُ :
مِن أينَ أثبَتَّ الأنبياءَ ؟ - : إنّا لَمّا أثبَتنا أنّ
شرح
آزمايش تو سربلند به درآيند ، سرايى [ به نام آخرت ] آفريدى ودر آن خوان گستردهاى از آشاميدنى وخوردنى وهمسران وخدمتكاران وكاخها ونهرها وكشتزارها وميوهها قرار دادى ، آن گاه دعوت كنندهاى فرستادى كه به سوى اين سراى فرا خواند . اما مردم نه دعوت كننده را أجابت كردند ونه به آنچه آنان را ترغيب كردى رغبت ورزيدند ونه به آنچه تشويقشان كردى ، اشتياق نشان دادند ! بلكه به لاشهاى روى آوردند كه با خوردن آن رسوا گشتند ودر دوست داشتن آن همداستان شدند .
3713 . فلسفهء نبوّت
1 - تكامل قرآن : « وآن گاه كه [ يهود ] گفتند : خدا بر هيچ بشرى چيزى نازل نكرده است ، بزرگى خدا را چنان كه بايد نشناختند . بگو : چه كسى آن كتابي را كه موسى آورده است ، نازل كرده ؟ [ همان كتابي كه ] براي مردم روشنايى ورهنمود است [ وشما ] آن را به صورت طومارهايى در مىآوريد كه آن را [ آنچه مىخواهيد ] آشكار مىكنيد وبسيارى را پنهان مىداريد . در صورتي كه چيزى كه نه شما مىدانستيد ونه پدرانتان [ به وسيلهء آن ] به شما آموخته شد . بگو : خدا [ همه را فرستاده ] ؛ آن گاه بگذار تا در ژرفاى [ باطل ] خود به بازى [ سرگرم ] شوند » . حديث : 19535 امام صادق عليه السلام - در پاسخ به زنديقى كههامش
( 1 ) . نهج البلاغة : الخطبة 109 .
( 2 ) . الأنعام : 91 .