وَضَعَ اللَّهُ عنِ العِبادِ عِلمَهُ ، ورَفَعَهُ فوقَ شَهاداتِهِم ، لأنَّهُم لا يَنالُونَهُ بحَقيقَةِ الرَّبّانيَّةِ ، ولا بقُدرَةِ الصَّمَدانيّةِ ، ولا بعَظَمةِ النُّورانيَّةِ ، ولا بعِزَّةِ الوَحدانيَّةِ ، لأنّهُ بَحرٌ زاخِرٌ مَوّاجٌ ، خالِصٌ للَّهِ عَزَّوجلَّ ، عُمقُهُ ما بينَ السَّماءِ والأرضِ ، عَرضُهُ ما بينَ المَشرِقِ والمَغرِبِ ، أسوَدُ كاللَّيلِ الدامِسِ ، كثيرُ الحَيّاتِ والحِيتانِ ، تَعلُو مَرّةً وتَسفُلُ أخرى ، في قَعرِهِ شمسٌ تُضيءُ ، لا يَنبَغي أن يَطَّلِعَ علَيها إلّاالواحِدُ الفَردُ ، فَمَن تَطَلَّعَ علَيها فَقَد ضادَّ اللَّهَ في حُكمِهِ ، ونازَعَهُ في سُلطانِهِ ، وكَشَفَ عن سِرِّهِ وسَترِهِ ، وباءَ بغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ ، ومَأواهُ جَهنّمُ ، وبئسَ المَصيرُ .
وروي أنّ أمير المؤمنين عليه السلام عَدَلَ من عندِ حائطٍ مائلٍ إلى مكانٍ آخرَ ، فقيلَ لَهُ :
يا أميرَ المؤمنينَ ، تَفِرُّ مِن قَضاءِ اللَّهِ ؟ ! فقالَ عليه السلام أفِرُّ مِن قَضاءِ اللَّهِ إلى قَدَرِ اللَّهِ .
وسئلَ الصّادقُ عليه السلام عنِ الرُّقى : هَل تَدفَعُ مِن القَدَرِ شَيئاً ؟ فقالَ : هِي مِن القَدَرِ » .
وقال الشيخ المفيد رحمه الله في شرح هذا
شرح
بر آن زده شده ، در علم سابق ( أزلي ) خداست وخداوند علم آن را از بندگان بازداشته وآن را برتر از محدودهء مشهودات آنها قرار داده است ؛ زيرا آنها نه به حقيقت رباني آن مىرسند ونه به قدرت صمدانى ونه به عظمت نورانيّت آن ونه به عزّت وحدانيّت آن ؛ زيرا كه دريايى مواج ومتلاطم است ، ويژهء خداوند عزّوجلّ است ، ژرفايش از آسمان تا زمين است ، پهنايش از خاور تا باختر است ، چون شبِ ديجور سياه است وتار . مارها ونهنگهاى بسيار دارد . جزر ومدّ دارد ، در قعر آن خورشيدى تابان است ، هيچ كس را نسزد كه به آن خورشيد بنگرد مگر خداوند واحد يگانه . هركه ديدهاش را به آن افكند با حكم خدا ستيزيده است وبر سر قدرتش با أو كشمكش كرده است ورازش را فاش وپردهاش را كنار زده است وخشم خدا را براي خود آورده است وجايگاهش دوزخ است وبد سرنوشتى است اين .
نيز روايت شده است كه أمير المؤمنين عليه السلام از كنار ديوار خميدهاى به طرف ديگر رفت . به آن حضرت عرض شد : اى أمير مؤمنان ! آيا از قضاى خدا مىگريزى ؟ ! فرمود : از قضاى خدا ، به تقدير خدا مىگريزم . همچنين از امام صادق عليه السلام سؤال شد : آيا دعا وتعويذ ، تقديرى را دفع مىكند ؟ حضرت فرمود : « آن خود از تقدير است » .
شيخ مفيد در توضيح اين سخن مىنويسد : أبو جعفر ( شيخ صدوق ) در اين