فِداكَ ! قالَ : وهُوَ ذا عِندَ اللَّهِ ما لَيسَ عِندَنا ، أفَتَراهُ اطَّرَحَنا ؟ ! قالَ : قُلتُ : لا وَاللَّهِ ، جُعِلتُ فِداكَ ! ما نَفعَلُ ؟ قالَ : فَتَوَلَّوهُم ، ولا تَبرَؤوا مِنهُم ؛ إنَّ مِنَ المُسلِمينَ مَن لَهُ سَهمٌ ، ومِنهُم مَن لَهُ سَهمانِ ، ومِنهُم مَن لَهُ ثَلاثَةُ أسهُمٍ ، ومِنهُم مَن لَهُ أربَعَةُ أسهُمٍ ، ومِنهُم مَن لَهُ خَمسَةُ أسهُمٍ ، ومِنهُم مَن لَهُ سِتَّةُ أسهُمٍ ، ومِنهُم مَن لَهُ سَبعَةُ أسهُمٍ ؛ فَلَيسَ يَنبَغي أن يُحمَلَ صاحِبُ السَّهمِ عَلى ما هُوَ عَلَيهِ صاحبُ السَّهمَينِ ، ولا صاحِبُ السَّهمَينِ عَلى ما عَلَيهِ صاحِبُ الثَّلاثَةِ ، ولا صاحِبُ الثَّلاثَةِ عَلى ما عَلَيهِ صاحِبُ الأَربَعَةِ ، ولا صاحِبُ الأَربَعَةِ عَلى ما عَلَيهِ صاحِبُ الخَمسَةِ ، ولا صاحِبُ الخَمسَةِ عَلى ما عَلَيهِ صاحِبُ السِّتَّةِ ، ولا صاحِبُ السِّتَّةِ عَلى ما عَلَيهِ صاحِبُ السَّبعَةِ .
وسَأَضرِبُ لَكَ مَثَلًا : إنَّ رَجُلًا كانَ لَهُ جارٌ - وكانَ نَصرانِيّاً - فَدَعاهُ إلَى الإِسلامِ وزَيَّنَهُ لَهُ ، فَأَجابَهُ ، فَأَتاهُ سَحيراً فَقَرَعَ عَلَيهِ البابَ ، فَقالَ لَهُ : مَن هذا ؟ قالَ : أنَا فُلانٌ .
شرح
آيا به نظرت خداوند ما را رها كرده است ؟ » . گفتم : فدايت شوم ! به خدا قسم ، نه . پس چه كنيم ؟ فرمود : « با آنان دوست باشيد واز آنان بيزارى نجوييد ؛ زيرا برخى از مسلمانان ، داراى يك سهم ، وبرخى داراى دو سهم ، وبرخى داراى سه سهم ، وبرخى داراى چهار سهم ، وبرخى داراى پنج سهم ، وبرخى داراى شش سهم ، وبرخى داراى هفت سهماند ؛ وشايسته نيست آنچه بر دوش صاحب دو سهم است ، بر آنكه داراى يك سهم است ، تحميل شود ، وآنچه بر دوش صاحب سه سهم است ، بر آنكه داراى دو سهم است ، وآنچه بر دوش صاحب چهار سهم است ، بر آنكه داراى سه سهم است ، وآنچه بر دوش صاحب پنج سهم است ، بر آنكه داراى چهار سهم است ، وآنچه بر دوش صاحب شش سهم است ، بر آنكه داراى پنج سهم است ، وآنچه بر دوش صاحب هفت سهم است ، بر آنكه داراى شش سهم است ، تحميل شود .
برايت مَثَلى مىزنم : مردى همسايهاى مسيحي داشت . أو را به اسلام دعوت كرد واسلام را برايش زيبا تصوير نمود وآن مرد مسيحي نيز دعوتش را پاسخ داد [ ومسلمان شد ] . آنگاه سحرگاه نزد أو رفت ودرِ خانهاش را كوفت . همسايهاش گفت :
كيست ؟ گفت : من فلانى [ همسايهء مسلمان