تخطي إلى المحتوى الرئيسي

ميزان الحكمة — صفحة 355

مساهمون:

ص٣٥٥
قالَ : وما حاجَتُكَ ؟ فَقالَ : تَوَضَّأ وَالبَس ثَوبَيكَ ، ومُرَّ بِنا إلَى الصَّلاةِ . قالَ : فَتَوَضَّأَ ولَبِسَ ثَوبَيهِ وخَرَجَ مَعَهُ . قالَ : فَصَلَّيا ما شاءَ اللَّهُ ، ثُمَّ صَلَّيَا الفَجرَ ، ثُمَّ مَكَثا حَتّى أصبَحا . فَقامَ الَّذي كانَ نَصرانِيّاً يُريدُ مَنزِلَهُ ، فَقالَ لَهُ الرَّجُلُ : أينَ تَذهَبُ ! النَّهارُ قَصيرٌ ، وَالَّذي بَينَكَ وبَينَ الظُّهرِ قَليلٌ . قالَ : فَجَلَسَ مَعَهُ إلى أن صَلَّى الظُّهرَ . ثُمَّ قالَ : وما بَينَ الظُّهرِ وَالعَصرِ قَليلٌ . فاحتَبَسَهُ حَتّى صَلَّى العَصرَ . قالَ : ثُمَّ قامَ وأرادَ أن يَنصَرِفَ إلى مَنزِلِهِ ، فَقالَ لَهُ : إنَّ هذا آخِرُ النَّهارِ ، وأقَلُّ مِن أوَّلِهِ . فَاحتَبَسَهُ حَتّى صَلَّى المَغرِبَ . ثُمَّ أرادَ أن يَنصَرِفَ إلى مَنزِلِهِ ، فَقالَ لَهُ : إنَّما بَقِيَت صَلاةٌ واحِدَةٌ . قالَ : فَمَكَثَ حَتّى صَلَّى العِشاءَ الآخِرَةَ ، ثُمَّ تَفَرَّقا . فَلَمّا كانَ سَحيراً ، غَدا عَلَيهِ فَضَرَبَ عَلَيهِ البابَ ، فَقالَ : مَن هذا ؟ قالَ : أنَا فُلانٌ . قالَ : وما حاجَتُكَ ؟ قالَ : تَوَضَّأ وَالبَس ثَوبَيكَ وَاخرُج بِنا فَصَلِّ ، قالَ : اطلُب لِهذَا الدّينِ مَن هُوَ أفرَغُ مِنّي ؛ أنَا
شرح
تو ] هستم . گفت : چه كار دارى ؟ گفت : وضو بگير ولباس‌هايت را بپوش ومهيّاى نماز خواندن با ما باش . آن مرد تازه مسلمان ، وضو گرفت ولباس‌هايش را پوشيد وبه همراه آن همسايهء مسلمان ، رهسپار شد . آن دو فراوان نماز خواندند . آن‌گاه نماز صبح خواندند . سپس تا بامداد در مسجد ماندند . مرد نصراني به قصد خانه‌اش برخاست . همسايهء مسلمان به أو گفت : كجا مىروى ؟ روز كوتاه است وتا ظهر ، وقتِ اندكى مانده است . آن مرد تا نماز ظهر همراه أو نشست . همسايهء مسلمان گفت : بين نماز ظهر وعصر ، زمان كوتاهى مانده است ، از اين رو ، مرد تازه مسلمان را تا نماز عصر نگاه داشت . مرد نصراني برخاست تا به خانه‌اش برود ؛ اما همسايهء مسلمانش گفت : ديگر آخرِ روز است ، واز آغاز آن ، كوتاه‌تر است . بدين ترتيب ، آن مرد را تا خواندن نماز مغرب نگاه داشت . آن‌گاه وقتي آن مرد خواست به سوى خانه‌اش رهسپار شود ، باز همسايهء مسلمان گفت : تنها يك نماز مانده است . آن مرد تازه مسلمان ، ماند تا نماز عشاء را خواند . آن‌گاه از هم جدا شدند . وقتي سحرگاه روز دوم شد ، همسايهء مسلمان ، مجدّداً درِ خانهء تازه مسلمان را زد . آن مرد گفت : كيستى ؟ گفت : من فلانى هستم . گفت : چه كار دارى ؟ گفت : وضو بگير ولباس‌هايت را بپوش وبراي اداى