تخطي إلى المحتوى الرئيسي

ميزان الحكمة — صفحة 112

مساهمون:

ص١١٢
مِنَ الْحَياةِ الدُّنْيا وَهُمْ عَنِ الْآخِرَةِ هُمْ غافِلُونَ »
. « 1 » يَبنونَ الدُّورَ ، ويُشَيِّدونَ القُصورَ ، ويُزَخرِفونَ المَساجِدَ ، لَيسَت هِمَّتُهُم إلَّاالدُّنيا ، عاكِفونَ عَلَيها ، مُعتَمِدونَ فيها ، آلِهَتُهُم بُطونُهُم ؛ قالَ اللَّهُ تَعالى :
« وَتَتَّخِذُونَ مَصانِعَ لَعَلَّكُمْ تَخْلُدُونَ * وَإِذا بَطَشْتُمْ بَطَشْتُمْ جَبَّارِينَ * فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ »
، « 2 » وقالَ اللَّهُ تَعالى :
« أَ فَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلهَهُ هَواهُ وَأَضَلَّهُ اللَّهُ عَلى عِلْمٍ وَخَتَمَ عَلى سَمْعِهِ وَقَلْبِهِ وَجَعَلَ عَلى بَصَرِهِ غِشاوَةً فَمَنْ يَهْدِيهِ مِنْ بَعْدِ اللَّهِ أَ فَلا تَذَكَّرُونَ »
. « 3 » وما هُوَ إلّامُنافِقٌ جَعَلَ دينَهُ هَواهُ ، وإلهَهُ بَطنَهُ ، كُلُّ مَا اشتَهى مِنَ الحَلالِ وَالحَرامِ لَم يَمتَنِع مِنهُ ؛ قالَ اللَّهُ تَعالى :
« وَفَرِحُوا بِالْحَياةِ الدُّنْيا وَمَا الْحَياةُ الدُّنْيا فِي الْآخِرَةِ إِلَّا مَتاعٌ »
. « 4 » يَابنَ مَسعودٍ ، مَحاريبُهُم نِساؤُهُم ، وشَرَفُهُمُ الدَّراهِمُ وَالدَّنانيرُ ، وهِمَّتُهُم بُطونُهُم ، اولئِكَ هُم شَرُّ الأَشرارِ ، الفِتنَةُ مِنهُم وإلَيهِم تَعودُ . يَابنَ مَسعودٍ ، قَولُ اللَّهِ تَعالى :
« أَ فَرَأَيْتَ
شرح
مىگردد ؟ ! « آنان به جلوهء بيرونى زندگى دنيا آگاهند ؛ اما از آخرت بىخبرند » . خانه‌ها مىسازند ؛ كاخ‌ها بر پا مىكنند ؛ مسجدها را به زيور مىآرايند ؛ مقصد همهء تلاش‌هاشان تنها دنيا است وبه آن روى آورده‌اند ودل بسته‌اند . خداىِ آنان ، شكم‌هاشان است . خداىِ برترين فرموده است : « با اين پندار كه همواره زنده‌ايد ، دژها وكاخ‌ها برمىافرازيد ؟ وبه گاه انتقام‌گيرى ، همچون سركشان رفتار مىكنيد ؟ پس تقواى خدا را پيش گيريد واز من فرمان بريد » . ونيز خداى برترين فرموده است : « آيا ديده‌اى آن كه هوسش را خداى خود گرفت وخدا با وجود علم گمراهش ساخت وبر گوش ودلش مهر نهاد وبر ديده‌اش پرده انداخت ؟ پس از خدا چه كسى هدايتش خواهد كرد ؟ آيا پند نمىگيريد ؟ » چنين كسى جز منافق نيست كه هوس خويش را دين خود ساخته وشكمش را خداى خويش ؛ از هر چه دلش بخواهد ، خواه حلال وخواه حرام ، نمىپرهيزد . خداى برترين فرموده است : « اينان به همين زندگى پست خشنودند ؛ اما اين زندگى در برابر زندگى آخرت ، تنها كالايى ناچيز است » . ابن مسعود ! محراب‌هاى اينان زنانشانند ؛ شرافت ايشان در درهم ودينار است ؛ همهء توانشان را در راه شكم خود به كار مىگيرند . اينان در ميان بَدان ، بدترينند ؛ هم خاستگاه فتنه‌اند وهم بازگشتگاه آن . ابن مسعود ! سخن خداى برترين چنين است : « مگر نمىدانى اگر سال‌ها آنان را
هامش
( 1 ) . الروم : 7 . ( 2 ) . الشعراء : 129 - 131 . ( 3 ) . الجاثية : 23 . ( 4 ) . الرعد : 26 .