ديگر . اما أول فصل بهار ونوروز عالم از رسيدن آفتاب به أول حمل باشد ؛ وأول جملهء
I
تابستان از رسيدن أو به أول سرطان بود ؛ وأول پاييز از أول ميزان بود ؛ وأول جملهء زمستان
I
از أول جدى باشد . وچون آفتاب به پانزدهم درجهء بروج ذوجسدين « 1 » رسد ، يعنى جوزا وسنبله
I
وقوس وحوت ، آنجا امتزاج الفصلين بود يعنى مزاج دو فصل با هم آميخته شود . وچون شمس
I
به أول بيستم درجهء ثور رسد آخر أيام مطر باشد ؛ وچون به أول بيست ويكم درجهء عقرب رسد
I
أول أيام مطر باشد . وچون روز چهارم باشد از تحويل آفتاب به دلو آنجا شدت « 2 » البرد بود
I
واين در مقابلهء أيام باحورا باشد . ودر شب دهم دلو چهلهء زمستان به آخر رسد وآن را شب
I
سده گويند .
فصل دوم : در بيان آنچه متعلق باشد به تاريخ عربى از أيام مشهور كه مخصوص است
I
به أهل اسلام
أول محرم سر سال نو است . ده روز أول اين ماه أيام معدودات است ودهم أو
I
عاشوراست . شب آدينه « 3 » أوايل ماه رجب صلوهء الرغائب است ؛ وپانزدهم اين ماه استفتاح است ؛
I
وبيست وششم اين ماه مبعث النبي است ؛ وشب بيست وهفتم اين ماه معراج پيغمبر است
I
- عليه السلام - . وشب پانزدهم ماه شعبان شب برأت است . رمضان ماه روزه است ؛ وشب
I
بيست وهفتم اين ماه شب قدر است . وغرهء ماه شوال عيد فطر است . وده روز أول ماه
I
ذوالحجه أيام معلومات است ؛ وهشتم اين ماه روز ترويه است ؛ ونهم روز عرفه ؛ ودهم عيد أضحى است ؛
I
وسه روز بعد از دهم ، أيام تشريق است . واز ماهها ، رجب وشعبان ورمضان ماه عبادت ( ؟ ) است
I
ومحرم ورجب وذوالقعده وذوالحجه ماههاى حرام است .
فصل 3 : در بيان آنچه متعلق باشد
I
به تاريخ فارسي از أيام مشاهير
اما ببايد دانستن كه فرس را أيام أسابيع نبوده
I
است وبه جاى آن ، أيام ماهها را نام بوده كه استعمال مىكردهاند .
I
وآن نامها اين است كه در اين جدول ثبت افتاده است :
هامش
( 1 ) . [ در أصل نسخه : ] دوجسدين
( 2 ) . [ در أصل نسخه : ] شده
( 3 ) . [ در أصل نسخه : ] آذينه