شافعى مىخواند و سپس بهنويسندگى روى آورد ، از محضر درس امام الحرمين جوينى بهره گرفت . « 1 » عوفى او را كاتب سلطان ركن الدّين طغرل سلجوقى مىداند ، « 2 » ديوان عربى وى از قديم الايّام شهرت داشته ، اثر مشهور او كتاب دمية القصر و عصرة اهل العصر در حقيقت دنبالهء كتاب يتيمة الدّهر ثعالبى است . « 3 »
باخرزى در سال ( 437 ه . ق ) متولّد « 4 » و در ذى القعدهء سال ( 467 ه . ق ) در محلّى به نام باخرز از نواحى نيشابور به قتل رسيد . « 5 »
73 - عميد الدّوله ابو منصور بن جهير ( 435 - 493 ه . ق )
عميد الدّوله محمد بن جهير ( 435 - 493 ) او نيز مانند پدرش فخر الدّوله به دربار پادشاهان سلجوقى پيوست ، « 6 » عميد الدّوله دختر نظام الملك ، وزير ملكشاه را به زنى گرفت ، و با نفوذ پدرزن خويش به وزارت مقتدى ، خليفهء عباسى ، رسيد ، در سال 476 از وزارت منفصل و در سال 484 بار ديگر حائز اين مقام گرديد و سرانجام با سعايت بركيارق ، پادشاه سلجوقى در سال 493 به تهمت تفريط اموال موصل از جانب خليفه او را دستگير و زندانى كردند و به همان سال در زندان وفات كرد . « 7 »
74 - غيلانى افضل الدّين
به نظر مىرسد كه وى يكى از دانشمندان زمان مؤلف باشد زيرا مؤلف كتاب او را از ارسطو برتر مىداند . « 8 »
75 - فريغونيان ( آل فريغون )
آل فريغون امراى خوارزم يا خوارزمشاهيان ، نخستين آنان مأمون بن احمد بن محمد
هامش
( 1 ) . وفيات ، ج 1 ، ص 454 .
( 2 ) . ر . ك : لباب ، ص 66 .
( 3 ) . ر . ك : وفيات ، ج 1 ، ص 454 .
( 4 ) . ر . ك : شخصيّتها ، ص 104 .
( 5 ) . ر . ك : معجم ، ج 13 ، ص 34 و وفيات ، ج 1 ، ص 455 .
( 6 ) . ر . ك : الأعلام ، ج 5 ، ص 149 ؛ دايرة ، ج 1 ، ص 124 و لغتنامه ، ج الف ، ص 300 .
( 7 ) . ر . ك : لغتنامه ، ج الف ، ص 300 .
( 8 ) . ر . ك : بدايع الملح ، ص 57 .