در مقابل علم امام مانند آن است كه مرغى از دريائى با منقار خود يك قطره آب بردارد آيا با برداشتن آن يك قطره آب دريا نقصان مىپذيرد . امام چون دريا است كه كمالات او تمامشدنى نيست و كردار عجيبش بيش از اينهاست . وقتى مرغ با منقار از دريا آب بردارد چيزى كم نميشود همين طور از علم امام چيزى كم و كاست نمىشود و عجائب او پايان پذير نيست .
اعلام الورى - ص 296 - مينويسد : حضرت موسى بن جعفر عابدترين فرد زمان خود بود ، فقيهترين و سخاوتمندترين و بزرگوارترين اشخاص بشمار ميرفت .
روايت شده نافلههاى شبانه را هميشه ميخواند و آن را وصل به نماز صبح مى كرد بعد تعقيب ميكرد تا آفتاب طلوع كند آنگاه سر به سجده ميگذاشت تا هنگام زوال ظهر سر از سجده برنميداشت پيوسته چنين دعا ميكرد :
« اللهم انى اسألك الراحة عند الموت و العفو عند الحساب »
اين دعا را تكرار مىنمود .
يك جمله از دعايش اين بود : « عظم الذنب من عبدك فليحسن العفو من عندك » بطورى از خوف خدا گريه ميكرد كه محاسنش از اشك چشم تر مىشد از همه مردم بيشتر بخانواده و خويشاوندانش رسيدگى ميكرد .
شبها بسر وقت فقراء مدينه ميرفت و زنبيلهائى كه محتوى پول از طلا و نقره و آرد و خرما بود براى آنها ميبرد و بايشان ميداد نمىفهميدند چه كسى اين كمك را به آنها مىكند .
ارشاد مفيد - ص 317 - محمّد بن عبد اللَّه بكرى گفت : وارد مدينه شدم تا پولى به قرض بگيرم خسته شدم ، گفتم : خوب است بروم خدمت موسى بن جعفر عليه السّلام و شكايت حال خود را به آن جناب بنمايم . رفتم به نقمى همان جا كه امام باغ داشت .
امام عليه السّلام با غلام خود از باغ خارج شد در دست غربالى داشت كه در آن قطعه گوشتهاى سرخ كرده بود ، ديگر چيزى در آن نبود آن جناب شروع به خوردن كرد من نيز با ايشان خوردم .
بحار الأنوار ( ج 48 ) ( زندگانى حضرت امام موسى كاظم ( ع ) ) ( فارسى ) — صفحة 86
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٨٦