اللَّه « : براى رضاى خدا اقدام كرد ، بزرگى ، آب كم ؛ » رجُلٌ ذو وجهين « : مرد دو رو ؛ » وَجْه الثوبِ و نحوه « : رويهء لباس ؛ » وَجْه الدّهر « : آغاز روزگار ؛ » وَجْه الكلامِ « : مقصود و هدف سخن ؛ » الكلامُ فيه على وُجُوه أو على أربعةِ اوْجُه « : سخن گونهء بسيار دارد يا بر چهار گونه است ؛ » وَجْه الشبَه « : وجه تشابه ؛ » الوَجْه الجانبيّ او الجنب فى الهَرَم و المَوشُور « ( ه ) ضلعهاى شكل هرم يا منشور باستثناى قاعدهء آن ؛ » كثيرُ الوجوه « ( ه ) : جسمى است كه اطراف آن ضلعهاى متساوى از تمام جهات باشد .
الوِجْه - جانب و ناحيه .
الوَجُه - مرادف ( الوَجِه ) است .
الوَجَه - آب كم .
الوَجِه - صاحب مقام و منزلت .
الوُجْهَة - به معناى ( الجِهَة ) است .
الوِجْهَة - به معناى ( الجِهَة ) است .
الوُجُوب - مص ، ضرورت اقتضاى ذات و تحقق آن در خارج .
الوُجُود - مص ، هستى ، وجود .
الوُجُودِيّ - منسوب به وجود ، ضد عدمىّ است .
الوُجُودِيَّة - مكتب فلسفى اصالت وجود است .
الوُجُور - دارو كه در دهان ريخته شود .
الوَجُور - مرادف ( الوُجُور ) است .
وَجِيَ - يَوْجَى وَجىً [ وجي ] الماشي : سم ستور ساييده يا باريك شد .
الوَجِي - [ وجي ] : « مَاشٍ وَجٍ » : ستور سم ساييده و باريك پا .
الوَجِيّ - [ وجي ] : آنكه نه خير و نه سودى داشته باشد ؛ « ماشٍ وَجِيٌّ » : آنكه پاى نرم و نازك يا ساييده دارد .
الوَجْيَاء - [ وجي ] : مؤنث ( الوَجِيّ ) است .
الوَجِيء - [ وجأ ] : آنكه مورد ضرب يا جرح با دست يا چاقو قرار گرفته باشد .
الوَجِيئَة - [ وجأ ] : خرما يا ملخ كوبيده كه با روغن مخلوط و خورده شود ، - ( ح ) : گاو .
الوَجِيبَة - وظيفه ، مقررى ، ماهانه ، معاملهء اقساطى ؛ « قد استوفيتَ وَجِيبَتك » : اقساط بدهى خود را پرداختى .
الوَجِيَة - [ وجي ] : مؤنث ( الوَجِي ) است .
الوَجِيد - ج وُجْدان : زمين مسطح و هموار .
الوَجِيز - كم و مختصر ، - مِنَ الْكُلام : سخن كوتاه و قابل فهم ؛ « بوَجيز العِبَارَة » : با گفتارى كوتاه .
الوَجِيف - مص ، افتادن از ترس .
الوَجِين - ج وُجْن : كنارهء دره ، زمين بلند و سخت .
الوَجِيه - ج وُجُهَاء : بزرگ قوم ، مرد گرانقدر و عالى مقام ، - من الأكسية : لباس دورويه ؛ « سببُ وَجِيه » : علت قابل قبول و خردمندانه .
الوَجِيهَة - ج وَجِيهات و وَجَائِه : مؤنث ( الوجيه ) است ، - ج وَجَائِه : مهرهء دو رو كه چهره در آن مانند آئينه ديده مىشود و براى چشم زخم معمولًا بر گردن مىآويزند .
وَحَى - - وَحْياً [ وحي ] إلى فلانٍ : به او اشاره نمود ، بسوى او پيامى فرستاد ، - اليه او وَحَى اليه كلاماً : پنهانى با او سخن گفت ، - اللَّه فى قلبه كذا : خداوند به او وحي يا الهام نمود ، - الذّبيحةَ : قربانى را با شتاب ذبح نمود ، - وَحْياً و وَحىً و وَحَاءً : شتاب كرد .
وَحَّى - تَوْحِيَةً [ وحي ] ذبيحتَه : قربانى خود را با شتاب ذبح نمود ، - ه : او را شتابانيد .
الوَحَى - ج وُحِيّ [ وحي ] : آوا ، شتاب ، آتش ، پادشاه ، مرد بزرگوار .
الوَحَاة - [ وحي ] : آوا ، صوت .
وُحَادَ - [ وحد ] : معدول از ( وَاحِد وَاحِد ) است ؛ - « جاؤُوا وُحَاد » يكى پس از ديگرى آمدند و نيز در مؤنث چنين مىآيد زيرا غير منصرف است به علت عدل و وصف .
الوَحَام - مرادف ( الوِحَام ) است .
الوِحَام - اسم است از « وَحِمَتِ الحُبْلَى » : ويار زن آبستن .
وَحَدَ - يَحِدُ وَحْداً و وَحْدَةً و حِدَةً و وُحُوداً : در كار خود به تنهائى اقدام كرد .
وَحُدَ - يَحِدُ وَحَادَةً و وُحُودَةً : مرادف ( وَحَدَ ) است .
وَحَّدَ - تَوْحِيداً [ وحد ] اللَّه : به خداى يكتا ايمان آورد ؛ « لا إله إلَّا اللَّه » گفت ، - المتعدّدَ : آن را يكى كرد ، - العددَ : بر آن عدد يكى افزود ؛ « وَحَّدْتُ العشرة » : شمارهء ده را يازده كردم .
الوَحْد - مص ، : « رأيْتُه وَحْدَه او جاءَ وَحْدَه » او را تنها ديدم يا او به تنهايى آمد . اين كلمه مصدرى است كه مثنى و جمع ندارد ، و نصب آن بنا بر حال بودن است به تقدير ( منفرداً ) و گفتهاند اضافه نميشود مگر در جملهء « فلانٌ نَسِيجُ وحْدِه » كه در مدح و ستايش به كار مىرود و « فلانٌ عُيَيْر وَحْدِه و جُحيش وَحْدِه » كه در مذمت و نكوهش به كار مىرود ؛ « رَجُلٌ وَحْدٌ » : مرد تك و تنها ؛ - « اجِيرُ الوَحْدِ » : مزدور يكنفر ؛ « الأجير المشترك » :
مزدور چند نفر و اين از مسائل فقهى است .
الوَحَد - تنها ، يگانه .
الوَحِد - مرادف ( الوَحَد ) است .
الوُحْدان - جمع ( واحد ) از قوم است ؛ « جاؤوا وُحْداناً و زَرَافاتٍ » يكايك و گروه گروه آمدند .
الوَحْدانِيّ - منفرد به نفس ، تك رو .
الوَحْدانِيَّة - تنهائى ، گوشه نشينى .
الوَحْدَة - مص ، كمى ، همبستگى قوم و اتحاد ؛ « وَحْدَة الأمَّة » اتحاد ملت ؛ « الوحْدةُ الرّوحية » : همبستگى معنوى ؛ « الوَحدة الاقتصاديّة » : اتحاد اقتصادى ، - ( ا ع ) : يگان سرباز ؛ « الوَحْدَة الفلكيَّةً » ( فك ) : معدل فاصلهء زمين از خورشيد كه مساوى با 149500000 كيلومتر است .
الوَحَدَة - مؤنث ( الوحَدَ ) است .
الوَحِدَة - مؤنث ( الوَحد ) است .
وَحِرَ - يَوْحَرُ وَحَراً : خوراكى را كه جانور زبان زده بود خورد و مسموم شد ، - الطعامُ :
در غذا ( وَحَرَة ) جانور سمى افتاد ، - يَحِرُ و يَوْحَرُ و يَيْحَرُ وَحَراً عليه : بسيار خشمگين و سينه اش پر كينه شد .
الوَحْر - كينه ، خشم سخت ، قلب و غش .
الوَحَر - مص ، خشم ، كينه ، وسوسههاى سينه .
الوَحِر - آنكه خشم وى سخت شده و دل او پر از كينه باشد ؛ - « طَعَامُ وَحِرٌ » : غذائى كه