وَثُقَ - يَوْثُقُ وَثَاقَةً الرجُلُ : آن مرد در كارهاى خود اطمينان و يقين حاصل كرد ، - الشّيءُ :
آن چيز محكم و استوار شد .
وَثَّقَ - تَوْثِيقاً [ وثق ] الرجُلَ : به او گفت تو مورد اعتمادى ، - الأَمْرَ : امر را محكم و استوار ساخت .
الوُثْقى - ( مؤنث ) ( الأوثق است ؛ « اسْتَمْسَكَ بالعروة الوثقى » : به ريسمانى كه محكم است و پاره نمىشود چسبيد .
وَثَّلَ - تَوْثِيلًا [ وثل ] المالَ : مال اندوخت ، - الشيءَ : آن چيز را محكم و سخت نمود .
الوَثَل - ريسمان كه از ليف خرما سازند .
وَثَمَ - - وَثْماً الشيءَ : آن چيز را شكست و كوبيد ، - المطرُ الأرضَ : باران بشدت بر روى زمين ريخت ، - الفرسُ الأرضَ : اسب با سمهاى خود زمين را كوبيد ، ، - وَثْماً و وثاماً تِ الحجارةُ رِجْلَه : سنگ پاى او را زخمى كرد .
وَثِمَ - يَوْثَمُ وَثَماً المكانُ : در آنجا گياه زمين كم شد .
وَثُمَ - يَوْثُمُ وَثَامَةً : پر گوشت و فربه شد .
الوَثَم - كمى و اندكى .
وَثَنَ - - وُثُوناً [ وثن ] : در پيمان خود پا بر جا و استوار ماند .
الوَثَن - ج أَوْثَان و وُثْن و وُثُن و اثُن : بُت .
الوَثَنِيّ - بُت پرست .
الوَثِيج - انبوه و پر محتوى ، گنجينه ؛ - « ثوبٌ وَثيجٌ » : جامهء محكم بافت .
الوَثِيجَة - زمين پر از درخت ، زمينى كه در آن درختان پيچيده و انبوه شده باشند .
الوَثِير - پا خورده و نرم ؛ « فِراشٌ وَثِيرٌ » : بستر نرم ، مرادف ( الوثر ) است .
الوَثِيرَة - ج وَثَائِر و وِثَار : مؤنث ( الوثير ) است ، پر گوشت و فربه .
الوَثِيق - ج وِثَاق : محكم و استوار .
الوَثِيقَة - ج وَثَائِق : مؤنث ( الوَثيق ) است ، آنچه كه مورد اعتماد و ارزش باشد ، محكم كارى ؛ - « أرضٌ وثيقَةٌ » : سرزمين پر از گياه و بارور .
الوَثِيل - ليف ، ريسمانى كه از ليف خرما بافته شده باشد .
الوَثِيم - پر گوشت و فربه .
الوَثِيمَة - سنگ ريزه ، سنگ فندك ، توده اى از علف و گياه .
وَجَّ - - وَجّاً [ وجّ ] : شتاب كرد .
الوجّ - مص ، شتاب ، - ( ح ) : شتر مرغ ، ، - ح ) : مرغ سنگخواره ، يوغ ( چوبى كه بر گردن گاو نهند ) گونه اى از ادويه كه از ريشههاى گياهى گرفته مىشود مانند گياه البَرْدِي ، و در زبان متداول به معناى شعله ور شدن است .
وَجَى - - وَجْياً [ وجي ] الرجُلَ : او را مردى بيهوده و بيفايده يافت .
الوَجَاء - [ وجأ ] : مرادف ( الوَجْء ) و به معناى بى فايده است .
الوِجَاء - - [ وجأ ] : اسم است از ( وَجَأ فلاناً بالسّكِّين أَو بِيَده ) آنكه با دست يا چاقو ديگرى را زند .
الوِجَاء - ( وجي ) : مفرد ( الأوجِيَة ) به معناى بارهاى كوچك است .
الوَجَّاب - ترسو ؛ « قلبٌ وجَّابٌ » دلى كه بسيار مىطپد .
الوَجَّابَّة - جبان و ترسو .
الوَجَّاد - آنكه بسيار خشمگين شود .
الوَجَار - ج أَوْجِرَة و وُجُر : مرادف ( الوجَار ) است .
الوِجَار - ج أَوْجِرَة و وُجُر : سوراخ كفتار و مانند آن ، زمين را كه سيل كنده باشد .
الوَجَّاف - « قَلْبٌ وَجَّافٌ » : دل پر طپش
الوَجَاق - ج وُجَاقَات : آتشكده ، اجاق ، منقل ، نظم لشكريان اين كلمه تركى است .
الوُجَاه - ؛ - « وُجَاهَه » : روبروى او .
الوَجَاه - « وَجَاهَه » : مرادف ( وَجَاهَه ) است .
الوِجَاه - مص ، ؛ « وِجَاهَه » : روبروى او يا معادل او ؛ « هُم وِجَاه الْفٍ » : آنها قريب به يكهزار نفرند .
الوَجَاهة - مص ، بزرگى و مقام ، حرمت و احترام ، گرامى داشت .
الوَجَاهِيّ - حضورى ، روى در روى ؛ « حُكْمٌ وِجَاهِيّ » : دستور شفاهى .
وَجَأَ - يَوْجأُ وَجْأَ [ وجأ ] فلاناً بالسكِّين أو بيده : او را با چاقو يا با دست هر جا كه بود زد ، - التَّمْرَ : خرما را كوبيد تا له و نرم شد .
وَجَّأَ - تَوْجيئاً [ وجأ ] البئر : چاه را بدون آب يافت .
الوَجْء - [ وجأ ] : آنچه كه در آن سود و فائده نباشد مانند چاهى كه آب نداشته باشد .
وَجَبَ - - وُجُوباً و جِبَةً الشيءُ : ثابت و لازم شد ؛ « وَجَبَ الْبَيعُ و وَجَبَ لي عَلَى فُلانٍ كداً » فروش لازم شد ، بر من واجب شد كه . . .
، - الحائطُ و نحوُه : ديوار و مانند آن فرو ريخت ، - تِ الشّمسُ : خورشيد غروب كرد ، - تِ العينُ : چشم فرو رفت ، - وَجْباً و وُجُوباً الرّجُلُ :
آن مرد افتاد و مرد ، - فلاناً عَنه : او را برگردانيد ، ، - الرّجُلُ : يك بار در روز غذا خورد ، - وَجْباً و وَجِيباً و وَجَبَاناً القلبُ : قلب لرزيد و به طپش افتاد .
وَجُبَ - يَوْجُبُ وُجُوبَةً : ترسو بود .
وَجَّبَ - تَوْجِيباً [ وجب ] : در روز يك بار غذا خورد ، - الأمرَ عليه : او را وادار به كارى كرد ، - الضيفَ : از ميهمان پذيرائى شايانى نمود ، - الناقَةَ : در شبانه روز بيش از يك بار ماده شتر را ندوشيد ، - ه الأرضَ : بر روى زمين به راه افتاد ، - تِ الإِبلُ : شتران خسته شدند ، - الْبَعيرُ : شتر خود را بر روى زمين انداخت ، ، - اللِّبَأُ فِى ضرع النّاقَةَ : شير در پستان ماده شتر بست و منعقد شد .
الوَجْب - مص ، ترسو ، - ج وِجَاب : مشك چرمى بزرگ .
الوَجَب - جايزهء مسابقه .
الوَجْبَة - مص ، ج وَجَبَات ؛ آواز فرو ريختن و افتادن چيزى ، يك بار غذا خوردن در روز ، و در زبان متداول به معناى يك دسته از چيزى مانند دستهء قاشق ؛ « وَجْبَةُ الأَسْنانِ » : در اصطلاح دندان پزشكى به معناى دندانهاى مصنوعى است .
وَجَدَ - - وَجْداً و وُجْداً وجِدَةً و وُجُوداً و وِجْدَاناً و إجْدَانًا المطلوبَ : آن چيز را بدست آورد و يا