المُفَائِل - [ فأل ] : آنكه با فال گرفتن سر گرم مىشود .
المُفَاجَأَة - [ فجأ ] : مص ، « حَرْفُ المُفَاجَأَة » :
در زبان عربى به ( اذا ) اطلاق مىشود مانند « خَرَجْتُ فإذا الأسدُ بِالباب » : از درب بيرون شدم و ناگهان شيرى را پشت درب ديدم ؛ به اين كلمه نيز ( الفُجَائِيَّة ) گفته مىشود .
اسم بعد از اين كلمه مرفوع است و مُبتدا ، و خبر آن محذوف است بنا بر تقدير ( موجودٌ ) .
المُفَاد - [ فيد ] : مضمون و فحوى ؛ « اشاعةٌ مُفَادُها انَّ » : شايعه اى كه مصمون آن چنين است .
المُفَادَاة - [ فدي ] : تبادل اسير ميان دو طرف جنگ .
المَفَارِط - [ فرط ] : « مَفَارِطُ البلادِ » : اطراف و گرداگرد كشور .
المَفَازَة - ج مَفَازَات و مَفَاوز [ فوز ] : بيابان خشك و بى آب ، آنچه كه باعث رستگارى شود ، جاى هلاك و نابودى ، جاى رستگارى .
المُفَازِع - [ فزع ] : ترسو ، يارى خواه .
المَفَاصِل - [ فصل ] : سنگهاى چيده شده ، درهء شنى ميان دو كوه كه داراى آب روان و گوارا باشد ؛ « داءُ المَفَاصِل » : درد مفاصل .
المُفَاصَلَة [ فصل ] : مص ، و در زبان متداول به معناى تفاوت قيمت است .
المُفَاض - [ فيض ] : « حديثٌ مُفَاضٌ » : حديث نشر شده .
المُفَاضَة - [ فيض ] : « درعٌ مُفَاضَة » : زره گشاد و بزرگ .
المَفَاقِر - [ فقر ] : جهات فقر . و اين كلمه مفرد ندارد و گفته شده كه جمع ( فَقْر ) بر خلاف قياس است مانند حُسْن و محاسن و نيز گفته مىشود كه جمع ( مَفْقَرَة ) است به معناى فقر و بينوائى .
المُفَاقَسَة - [ فقس ] : اسم است از ( تفاقس الولدانِ ) و اين كلمه در زبان متداول رايج است .
المُفَاوَضةَ - [ فوض ] : مص ؛ « شركةٌ مُفَاوَضَةٌ و شركةُ مُفَاوَضَةٍ » : شركتى كه در آن شركاء از نظر سرمايه و حقوق و اختيارات با هم يكسانند بر خلاف ( شركة العِنان ) ؛ « مُفَاوضَةُ العُلَماءِ » : گرد هم آئى و مذاكره با دانشمندان و تبادل علم و دانش با يكديگر .
المِفْآد - ج مَفَائِيد [ فأد ] : مرادف ( الْمِفْأد ) است .
المِفْأَد - ج مَفَائِد [ فأد ] : چوب يا آهنى كه با آن آتش را بهم زنند ، سيخ كباب .
المِفْأَدَة - [ فأد ] : مرادف ( المِفْأد ) است .
المَفْأرَة - [ فأر ] : « أَرْض مَفْأَرَةٌ » : سرزمينى كه موش بسيار دارد .
المَفْؤُود - [ فأد ] : آنكه ناراحتى قلبى دارد ، كسى كه دل ندارد ، جبان و ترسو .
المِفْتاح - ج مَفَاتِيح [ فتح ] : كليد .
المُفْتَأد - - [ فأد ] : اجاق ، آتش دان .
المِفْتَح - ج مَفَاتح [ فتح ] : كليد ، قنات آب ، انبار ، خزانه ، گنج .
المُفْتَرَق - [ فرق ] من الطرُق : سر دو راهى .
المُفتِّش - ج مُفَتِّشُون [ فتش ] : بازرس دولتى .
المُفْتَعَل - [ فعل ] : مفع ، چيزى كه قبلًا مانند آن ساخته نشده باشد ؛ « شِعْرٌ مُفْتَعلٌ » :
شعر نو و تازه .
المَفْتَق - [ فتق ] : « مَفْتَقُ القميصِ » : چاك پيراهن .
المِفْتَل - [ فتل ] : دوك نخ ريسى .
المَفْتَوق - [ فتق ] : مفع ، آنكه به بيمارى فتق دچار است .
المَفْتُول - [ فتل ] : مفع ؛ « مَفْتُولُ الخَلْقِ » :
آنكه اندامى محكم داشته باشد ؛ « مَفْتُولُ السَّاعِد » : كسى كه داراى بازوى نيرومند است .
المَفْتُون - [ فتن ] : مفع ، ديوانه .
المُفْتِي - [ فتي ] : فا ، مُفْتِى ، فتوا دهنده .
المُفِجّ - [ فجّ ] : آنكه ميان دو پاى خود را باز كند و فاصله دهد .
المَفْجَرَة - [ فجر ] : محل بيرون آمدن آب .
المَفْجُوع - [ فجع ] : آنكه بسيار گرسنه شده باشد ( اين كلمه در زبان متداول رايج است ) .
المَفْحَص - ج مَفَاحِص [ فحص ] : جاى تخم گذارى مرغ قطا ( سنگخواره ) .
المُفْحَم - [ فحم ] : مفع ، درمانده در سخن گفتن ، كسى كه نتواند شعر بگويد .
المُفْحِم - [ فحم ] : فا ؛ « جوابٌ مُفْحِمٌ » : پاسخ ساكت كننده .
المِفْحَم - [ فحم ] : اگزوز ماشين .
المَفْحَمَة - [ فحم ] : ذغالدان ، جاى تهيهء ذغال .
المَفْخُرَة - ج مَفَاخِر [ فخر ] : مرادف ( المَفْخَرَة ) است .
المَفْخَرَة - ج مَفَاخِر [ فخر ] : مايهء افتخار ، آنچه كه بدان فخر و ناز كنند .
المِفْدَغ - ج مَفَادِغ [ فدغ ] : دستگاه پياز خورد كنى و مانند آن .
المَفْدِيّ - [ فدي ] : آنكه خود را در برابر مال يا چيزى از اسارت نجات دهد .
المَفَرّ - [ فرّ ] : گريزگاه .
المِفَرّ - [ فرّ ] من الخيل : اسب تيزتك ، اسبى كه قادر باشد با سوار خود فرار كند .
المِفْرَاح - [ فرح ] : شخص بسيار شاد . ( اين كلمه در مذكر و مؤنث يكسان به كار مىرود ) .
المِفْرَاص - ج مَفَارِيص [ فرص ] : مرادف ( المِفْرَص ) است .
المِفْراض - [ فرض ] : پاره آهنى كه با آن چيزى را بريده يا قطع كنند .
المُفْرَج - [ فرج ] : كشته اى كه در بيابان ديده شود و معلوم نباشد چه كسى او را كشته است ، كسى كه نه مالى و يا نه فرزند و يا نه خانواده دارد .
المُفْرِج - [ فرج ] : « دَجاجةً مُفْرجٌ » : مرغى كه چند جوجه دارد .
المُفَرَّج - [ فرج ] : شانه ، كسى كه مچ دست با زير بغل او فاصلهء زياد دارد .
المَفْرَخ - ج مَفَارِخ
: جاى