؛ « الحُمىَّ المِعَوِّية » : تب روده .
المَعْي - ج أَمْعَاء [ معو ] ( ع ا ) : رودهء شكم ( اين كلمه در مذكر و مؤنث يكسان به كار برده مىشود ) .
المَعِيّ - منسوب به ( مَعَ ) است .
المَعِيَّة - دوستى و همنشينى و رفاقت ؛ « بِمَعِيَّةِ أو فى مَعِيَّةِ فلانٍ » : با او ؛ « واوُ المَعِيَّةِ » :
در اصطلاح نحويان : واو است كه به معناى مع ( با ) مىآيد مانند « سِرْتُ وَالْجَبَل » : با كوه ادامهء راه دادم .
المِعْيَار - ج مَعَايير [ عير ] : محك و مقياس ؛ « مِعْيَارُ الذهبِ » : عيار طلا .
المِعْيَان - [ عين ] : كسى كه بسيار چشم زخم مىزند .
المَعِيب - [ عيب ] : چيز عيبدار .
المُعَيِّب - [ عيب ] : سازندهء ساك دستى و زنبيل .
المُعِيد - [ عود ] : فا ، حاذق و ماهر ، تجربه ديده ، كسى كه پياپى جنگ و حمله كند .
المَعِيز - [ معز ] : بُز .
المَعِيشَة - ج مَعَايش [ عيش ] : زندگانى ، رزق و روزى و وسايل زندگى .
المَعِيص - - [ معص ] : مرادف ( المَعِص ) است .
المَعِيف - [ عيف ] : مكروه ، بد .
المُعِيل - [ عول ] : عيالمند ، آزمند .
المُعْيِل - [ عيل ] : كسى كه افراد تحت تكفل او بسيار شده باشند .
المُعَيَّل - [ عيل ] : « رجُلٌ مُعَيَّلٌ » : مرد صاحب عائله .
المُعْيِلَة - [ عول ] : مؤنث ( المُعْيِل ) است .
المَعِين - [ عين ] : آب آشكار و روان بر روى زمين ، چشم زخم خورده .
المَعِين - ج مُعُنَات و مُعُن [ معن ] : آب جارى .
المُعَيَّن - [ عين ] : مفع ، هر چيز محدودى ، گاو نر ، پارچه اى كه بر روى آن نقشهائى به شكل چشم حيوانات وحشى باشد ، و در علم هندسه بر شكل لوزى اطلاق مىشود ؛ « نِيَّةٌ مُعَيَّنَة » : نيت آشكار .
المَعِيه - [ عوه ] من المواشي و غيرها : مرادف ( المَعْيُوه ) است .
المَعْيُوب - [ عيب ] : مرادف ( المَعِيب ) است و به معناى عيبدار مىباشد .
المَعْيُون - [ عين ] : شكل نمايان آب چشمه كه روان باشد .
المَعْيُونَة - [ عين ] : « عَيْنٌ مَعْيُونَةٌ » : چشمهء پُر آب .
المَعْيُوه - [ عوه ] من المواشي و غيرها : دام و حيوانات بيمار .
المُعْيي - [ عي ] : خسته ، ناتوان .
مَغَا - - مَغْواً [ مغو ] السنَّورُ : گربه صدا در آورد .
المُغَاء - [ مغو ] : صداى گربه .
المُغَابَنَة - [ غبن ] : زيان در فروش .
المُغَاث - [ مغث ] ( ن ) : درختى است داراى برگهاى پهن و گلهاى سفيد .
المُغَار - [ غور ] : جاى چپاول ، - ج مَغَاوِر و مَغَارَات : غار .
المَغَار - ج مَغَاور و مَغَارات [ غور ] : مرادف ( المَغارَة ) است .
المُغَارّ - ج مَغَارّ [ غرّ ] : ماده شتر كم شير .
المُغَارَة - [ غور ] : مرادف ( المَغَارة ) است .
المَغَارَة - ج مَغَاوِر و مَغارَات [ غور ] : غار .
المَغَازِي - [ غزو ] : صفات و كارهاى جنگ آوران ؛ « كتاب المَغَازي » : كتاب صفات جنگ آوران و حمله كنندگان .
المَغَاص - [ غوص ] : مص ، - ج مَغَاوِص :
جاى فرو رفتن در آب ، بالاى ساق پا .
المَغَالَة - [ غوِل ] : جاى نابودى و يا هلاكت ، مهلكه .
المُغَامِر - [ غمر ] : كسى كه خود را به كارهاى سخت و هولناك وارد كند ، كسى كه دست به كارهاى سخت و خطرناك زند .
المُغَامَرَة - [ غمر ] : مص ، - ج مُغَامَرَات : كار پُر خطر ، پديده اى حيرتآور و گيج كننده ؛ « رواية مَلأى بالمُغامرات » : نمايشى پر از كارهاى خطرناك .
المُغَاوِر - [ غور ] من الرجال : آنكه بسيار حمله و چپاول كند .
المَغَبَّة - [ غبّ ] : پايان هر چيزى .
المَغْبِن - ج مَغَابِن [ غبن ] : هر قسمت تا خورده از بدن مانند كشالهء ران و پشت گوش ، زير بغل .
المغْبُوط - [ غبط ] : اسم مفعول است از ( غَبَطَه ) .
المَغْبُون - [ غبن ] : كسى كه در بهاى خريد و يا فروش گول خورده باشد ، مغبون ، سست رأى و بى اراده .
المُغْتَسل - [ غسل ] : آبى كه در آن غسل كنند ، - مُغْتَسَلات : جاى شستشو ، دستشوئى .
المُغْتَلّ - [ غلّ ] : تشنه ؛ « انا مُغْتَلٌّ اليه » :
مشتاق او هستم .
المُغْتَمِر - [ غمر ] : مست ؛ « طَعَامٌ مُغْتَمِرٌ » :
غذائى كه از گندم با پوست تهيه مىشود .
مَغَثَ - - مَغْثاً الدواءَ في الماءِ : دارو را در آب حلّ كرد ، - الرّجُلَ : او را ضربه اى آهسته و سست زد ، او را بر زمين انداخت ، - ه فى الماء : او را در آب فرو برد .
مُغِثَ - الرجُلُ : تب كرد .
المَغْث - مص ، ماليدن و سابيدن با انگشتان ، - ج مِغَاث : آشوب و زد و خورد .
المُغِدّ - [ غدّ ] : كسى كه غُدّهء چركى يا چربى در آورده باشد .
المَغْدَى - [ غدو ] : جائى كه در پگاه از آن رهسپار مىشوند .
المَغْدَاة - [ غدو ] : مرادف ( المَغْدَى ) است .
مَغَرَ - - مَغْراً في البلاد : با شتاب رهسپار شد ، - به بعيرُه : شترش او را با شتاب برد .
مَغَّرَ - تَمْغِيراً [ مغر ] الثوبَ : جامه را به رنگ سرخ تيره در آورد .
المَغَر - رنگ سرخ تند و تيره .
المِغْرَاة - [ غرو ] : دستگاهى كه با آن سريشم و چسب تهيه مىكنند .
المِغْرَايَة - [ غرو ] : مرادف ( المِغراة ) است كه در اصطلاح درود گران متداول است .
المَغْرِب - ج مَغَارِب [ غرب ] : جاى فرو رفتن آفتاب ، كشور مراكش كه در شمال