افريقاست ؛ « مَشَارِقُ الأرضِ و مَغَارِبُها » :
جهان . گيتى .
المَغْرِبَانُ - [ غرب ] : « مَغْرِبانُ الشمسِ » : آنجا كه خورشيد غروب مىكند .
المُغَرْبَل - [ غربل ] : مفع ، فرومايه و خسيس ، كشته اى كه جسدش باد كرده باشد ، ملك و دارائى از دست رفته .
المَغْرِبيّ - ج مَغَارِبَة [ غرب ] : منسوب به كشور مراكش .
المُغْرَبِيَّة - ( ط ) : غذائى كه با رشته و روغن و گوشت و نخود و پياز تهيه مىشود .
المُغْرَة - مرادف ( المَغَر ) است .
المَغْرَة - گِل سرخ كه با آن رنگ آميزى كنند .
المَغَرَة - مرادف ( المَغْرَة ) است .
المَغْرِز - ج مَغَارِز [ غرز ] : جاى فرو كردن چيزى .
المَغْرِس - ج مَغَارِس [ غرس ] : جاى نهال كاشتن .
المُغْرِض - ج مُغْرِضون [ غرض ] : كسى كه غرض و يا هدفى سياسى و مانند آن دارد .
المِغْرَفَة - ج مَغَارِف [ غرف ] : ملاقه ، چمچه .
المُغْرَم - [ غرم ] : بالشيءِ : علاقمند به چيزى .
المَغْرَم - ج مَغَارِم [ غرم ] : غرامت ، تاوان .
المَغْرُور - [ غرّ ] : مفع ، آنكه بيهوده طمع كند ، فريب خورده .
المُغْرِي - [ غرو ] : فا ، اغرا كننده ، جلب و جذب كننده .
المَغْزَى - ج مَغَازٍ [ غزو ] : حمله و جنگ ، جاى حمله و هجوم ؛ « مَغْزَى الكلامِ » : نتيجهء سخن ، حاصل گفتار .
المِغْزَار - [ غزر ] من الإبلٍ : ماده شترى كه بسيار شيرده است .
المُغْزَل - ج مَغَازِل [ غزل ] : مرادف ( المِغْزل ) است .
المَغْزَل - ج مَغَازِل [ غزل ] : مرادف ( المِغْزل ) است .
المِغْزَل - ج مَغَازِل [ غزل ] : دوك ريسبافى .
المَغْسَل - ج مَغَاسِل [ غسل ] : جاى شستن .
المَغْسِل - ج مَغَاسِل [ غسل ] : مرادف ، ( المَغْسَل ) است .
المِغْسَل - ج مَغَاسِل [ غسل ] : آنچه كه بوسيله آن بشويند .
المَغْسَلَة - ظرفى كه در آن لباس بشويند مانند طشت و تغار .
المِغْسَلَة - ج مَغَاسِل [ غسل ] : ماشين لباسشوئى ؛ « المِغْسَلَة الكهربائية » : ماشين لباسشوئى برقى .
المَغْشَم - [ غشم ] : ستمگر ، شجاع و قهرمان سر برافراشته بر آنچه كه مىخواهد .
المَغْشُوش - [ غشّ ] : مفع ، ناخالص ؛ « لَبَنٌ مَغْشُوشٌ » : شيرى كه با آب مخلوط شده باشد .
المَغْشِيّ - [ غشي ] : عليه : بيهوش كه حس و حركت از او بدر رفته باشد .
مَغِصَ - - مَغَصاً : به درد روده گرفتار شد .
مُغِصَ - مَغْصاً : به درد روده گرفتار شد .
المَغْص - مصدر است ، دردى كه در روده پديد آيد .
المَغَضَّة - ج مَغَاضّ [ غضّ ] : خوارى و زبوني .
المُغْضِر - ج مُغْضِرون [ غضر ] : متنعم و فراخ روزى .
المَغْضُوب - [ غضب ] عليه : آنكه مورد خشم و انتقام قرار گرفته باشد .
المَغْضُور - ج مَغْضُورون و مَغَاضِير [ غضر ] :
مرادف ( المُغْضِر ) است .
مَغَطَ - - مَغْطاً الشيءَ : چيزى را كشيد تا دراز شود .
مَغَّطَ - تَمْغِيطاً [ مغط ] الشيءَ : مرادف ( مَغَطَ ) است .
المَغْطِس - [ غطس ] : جاى فرو رفتن در آب .
المِغْطَس - ج مَغَاطِس [ غطس ] : وان حمام ، لگن كه در آن شست و شو كند .
المِغْفَر - ج مَغَافِر [ غفر ] : كلاه خُود .
المِغْفَرَة - ج مَغَافِر [ غفر ] : مرادف ( المِغْفَر ) است .
المُغْفَل - [ غفل ] : مفع ، بىنام و نشان : « شركهء مُغْفَلَةٌ » : شركتى كه داراى سهام بىنام است .
المُغَفَّل - [ غفل ] : مفع ، غافل و نادان .
مَغَلَ - - مَغْلًا تِ الدابَّةُ : ستور دانههاى خاك آلود را خورد و به درد دل دچار شد ، - مَغْلًا و مَغَالةً بالرَّجُلِ :
از او بدگوئى كرد .
مَغِلَ - - مَغْلًا تِ الدابَّةُ : ستور دانههاى خاك آلود خورد و به درد دل دچار شد ، - تْ عينُه : چشم او بهم خورد و فاسد شد ، - تِ الحامِلُ بولدها : مادر آبستن به فرزند خود شير داد .
المُغّل - ج مُغُول : نژادى از مردم ، مُغُل .
المَغْل - ج أَمْغَال : شير پستان زنيكه آبستن باشد .
المَغل - ج أَمْغَال : قيح چشم ، شير پستان زن آبستن .
المِغْلَى - ج مَغالٍ [ غلي ] : تيرى كه با آن به نقاط دور دست تير اندازى كنند .
المِغْلَاة - ج مَغَالٍ [ غلي ] : ديگ بخار ، ديگ بخار برقى ، مرادف ( المِغْلى ) است .
المُغَلَّات - [ غلّ ] : سود و استفاده از زمينهاى كشاورزى .
المِغْلاط - [ غلط ] : پُر از غلط .
المِغْلَاق - ج مَغَالِيق [ غلق ] : كلون درب ، قفل درب ، - من الأَسْلِحَةِ النَّارية الْحَدِيثة :
گلنگدن تفنگ .
المِغْلَال - [ غلّ ] : آنكه درآمد بسيار داشته باشد .
المُغَلَّب - [ غلب ] : مفع ، آنكه در پيروزى بر حريف حكم بنفع او صادر شده باشد ، آنكه پياپى شكست خورده باشد .
المَغْلَبة - [ غلب ] : مصدر است ، پيروزى ، جاى پيروزى .
المَغْلَة - اسم است از ( مَغَلتِ الدّابَّة ) ، - ج مِغَال : اسم مرّه از ( مَغَلَ ) است ، فساد و تباهى ، ميش يا بزى كه در سال دو بار مىزايد .
المَغِلَة - « دابَّةٌ مَغِلَةٌ » : ستورى كه خاك و دانه خورده و به درد دل دچار شده است .
المَغْلَطَة - ج مَغَالِط [ غلط ] : آنچه كه در آن اغلاط بسيار باشد ، غلط انداز .
المُغَلْغَلَة - [ غلغل ] : « رسالةٌ مُغَلْغَلَةٌ » :