المَقْبِرَة - ج مَقَابِر [ قبر ] : مرادف ( المَقْبَر ) است .
المِقْبَرَة - ج مَقَابِر [ قبر ] : مرادف ( المَقْبَر ) است .
المَقْبُرِيّ - [ قبر ] : منسوب به ( المَقْبُرَة ) است .
المَقْبَرِيّ - منسوب به ( الْمَقْبَرَة ) است .
المَقْبِس - ج مَقَابِس [ قبس ] : جاى هيزم افروخته به آتش .
المِقْبَس - [ قبس ] : آنچه كه با آن آتش افروخته مىشود ، فندك .
المَقْبَض - ج مَقَابِض [ قبض ] : قبضه و يا دستهء شمشير و مانند آن .
المَقْبِض - ج مَقَابِض [ قبض ] : مرادف ( المَقْبَض ) است .
المِقْبَض - ج مَقَابِض [ قبض ] : مرادف ( المَقْبَض ) است .
المَقْبَضَة - ج مَقَابِض [ قبض ] : مرادف ( المَقْبَض ) است .
المَقْبِضَة - ج مَقَابِض [ قبض ] : مرادف ( المَقْبَضّ ) است .
المِقْبَضَة - ج مَقَابِض [ قبض ] : مرادف ( المَقْبَض ) است .
المُقْبِل - [ قبل ] : فا ، و در زبان متداول به معناى كشت و غلهء زياد است .
المُقَبَّل - [ قبل ] : مفع ، مورد قبول ، - من الثّياب : لباس وصله دار .
المُقَبِّلات - [ قبل ] : خوراكهاى اشتهاآور از قبيل سالاد و سوپ و غيره .
المُقْبِلَة - [ قبل ] من الزرُوع : مؤنث ( المُقْبِل ) است .
المَقْبُوب - [ قبّ ] : بناى سقفدار .
المَقْبُوح - [ قبح ] : آنكه از خير خدا بدور است .
مَقَتَ - - مَقْتا الرجُلَ : با او كينهء فراوان دارد .
مَقُتَ - - مَقَاتَةُ فلانٌ إليَّ : او از ديد من شخص خوبى نيست ، او مورد انتقاد من است .
مَقَّت - تَمْقِيتاً [ مقت ] ه : او را به سختى دشمن داشت ، - ه اليَّ قُبْحُ فِعله : مرا كينه دار نمود .
المُقْتَبس - [ قبس ] : گُل آتش .
المُقْتَبَل - [ قبل ] : « رجُلٌ مُقْتَبَلُ الشباب » :
مردى كه آثار پيرى در او ظاهر نشده باشد .
المُقْتَتَل - [ قتل ] : ميدان جنگ و گريز .
المُقْتَدِر - [ قدر ] : كسى كه در ديگ غذا مىپزد ، همكار ، ميان هر چيزى .
المُقْتِر - [ قتر ] : فا ؛ « سَرْجٌ مُقْتِر » : زين اندازهء پشت اسب .
المُقْتَضَى - ج مُقْتَضَيَات [ قضي ] : مفع ، نيازمندى و ضرورت ؛ « بمُقْتَضَى كذا » :
بموجب آن ، به مقتضاى آن .
المُقْتَضَب - [ قضب ] : مفع ، موجز و مختصر ، بحرى از اوزان شعرى : « فاغلاتُ مُفْتَعِلُن » با دو بار تكرار ، شخصى كه كارى به او محول شده و نتواند از عهدهء كار بر آيد ، - من الشِّعْرِ و الكلامِ : شعر و گفتار مرتجل كه بالبداهه گفته شود .
المَقْتَل - ج مَقَاتِل [ قتل ] : هر عضوى از بدن كه در اثر صدمه باعث كشته شدن شود مانند گيجگاه ، جاى كشتن ، كشتن .
المُقَتَّل - [ قتل ] : مرد كار آزموده ، مرد با تجربه .
المُقْتَمّ - [ قمّ ] : آنكه هر چه بر سر سفره از غذا باشد بخورد .
المِقْتِي - ( ن ) : خيار ( اين كلمه در زبان متداول رايج است ) .
المَقْثَأة - ج مَقَاثِئ [ قثأ ] : كشتزار خيار ، خيارستان .
المَقْثُؤَة - ج مَقَاثِئ [ قثأ ] : مرادف ( المَقْثَأة ) است .
المِقْحَام - ج مَقَاحِيم [ قحم ] : بسيار ماجراجو ، كسى كه خود را به كارهاى پر خطر مىاندازد .
المِقْحَطَة - [ قحط ] : ابزار جمع آورى مواد غذائى . ( اين كلمه در زبان متداول رايج است ) .
المِقْحَفَة - ج مَقَاحِف [ قحف ] : چوبى كه با آن گندمها را باد دهند ، شانه .
المَقْحُوط - [ قحط ] : « عامٌ مَقْحُوطٌ » :
سال خشك و بيحاصل .
المُقُدّ - [ قدّ ] : آهنى كه با آن چرم و مانند آن را نازك كنند ، گرزن .
المَقَدّ - [ قدّ ] : راه ، جاى هموار .
المِقَدّ - [ قدّ ] : مرادف ( المُقُدّ ) است .
المِقْداح - [ قدح ] : سنگ چخماق ، زناد ، - و در زبان متداول به معناى كسى است كه ميان مردم فتنه انگيزى و دو بهمزنى كند .
المِقْدار - ج مَقَادِير [ قدر ] : توانائى ، مقدار و مبلغ چيزى ، ميزان و اندازه ، آنچه بوسيلهء آن اندازه و مقدار چيزى معلوم شود .
المِقْدَام - ج مَقَادِيم : بسيار اقدام كننده ، دلير و بىباك .
المِقْدامَة - ج مَقَادِيم [ قدم ] : مرادف ( المِقْدام ) است و ( تاء ) براى مبالغه است .
المِقَدَّة - [ قدّ ] : مرادف ( المُقُدّ ) است .
المِقْدَح - [ قدح ] : آهنى كه با آن آتش روشن كنند ، - عند العامة : و در اصطلاح درود گران به معناى مته كه با آن تخته را سوراخ كنند مىباشد .
المُقَدَّر - [ قدر ] : مفع ، و در زبان متداول به معناى پيشانى بند زنان است كه براى زينت بر سر مىپيچند .
المُقَدِّر - [ قدر ] : فا ، - و در زبان متداول به معناى ارزياب غلَّه درختان و زراعت است .
المَقْدُرَة - [ قدر ] : مرادف ( المَقْدَرَة ) است .
المَقْدَرَة - [ قدر ] : نيرو ، ثروت و دارائى .
المَقْدِرَة - [ قدر ] : مرادف ( الْمقدَرة ) است .
المَقْدِس - [ قدس ] : جاى مقدّس ؛ « بَيْتُ الْمَقْدِس » : حرم قدس شريف .
المُقَدَّس - [ قدس ] : مفع ؛ « البيتُ المُقَدَّس » حرم قدس شريف و مرادف ( بيت المَقْدِس ) است .
المُقَدِّس - [ قدس ] : فا ، حَبر ، راهب .
المُقَدَّسَة - [ قدس ] : مؤنث ( المُقَدَّس ) است