كشيد .
الأَسْجُوعَة - ج أَسَاجيع [ سجع ] : قطعهاى از سخن يا كلام قافيه دار .
اسْحَى - إسْحَاءً [ سحو ] الكتابَ : كتاب را با شيرازه بست و صحافى كرد .
أسْحَتَ - إسْحَاتاً [ سحت ] تْ تجارتُهُ : به تجارت او حرام و بد راه يافت ، - هُ : او را تباه كرد ، او را نابود و تباه كرد .
أُسْحِتَ - [ سحت ] : مال و دارائى او از دست رفت .
الأَسحَت - م سَحْتَاء ، ج سُحْت [ سحت ] من الأَعْوام : سال بدون گياه كه در آن چرا نشود .
أَسْحَرَ - إِسْحَاراً [ سحر ] : به هنگام سحر در آمد .
أَسْحَفَ - إسْحَافاً [ سحف ] السحْفَةَ : پيه پشت گوسفند را فروخت ، - تِ الريح السحابَ :
بادها ابر را با خود بردند .
أَسْحَقَ - إسْحَاقاً [ سحق ] الضرعُ : شير پستان رفت و خشك شد و پستان به شكم چسبيد ، - الثوبُ : جامه كهنه شد ، پرزهء آن جامه ريخته شد ، - خُفُّ البعير : سپل شتر سائيده شد ، - هُ : او را دور كرد ، هلاك كرد ، - الرجلُ : آن مرد دور شد .
أَسْحَمَ - إسْحَاماً [ سحم ] تِ السماءُ : آسمان باران خود را فرو ريخت .
الأَسْحَم - م سَحْمَاءَ ج سُحْم [ سحم ] : سياه ، ابر سياه ، نوك پستان ، شاخ جانوران ، مشك مي ، خونى كه هم پيمانان دست خود را در آن فرو برند .
أَسْخَطَ - إسْخَاطاً [ سخط ] هُ : او را خشمناك كرد .
الأَسْخَم - م سَخْمَاء ، ج سُخْم [ سخم ] : سياه .
أَسْخَنَ - إسْخَاناً [ سخن ] الشيءَ : آن چيز را گرم و داغ كرد .
أَسِدَ - - اسَداً : شير را ديد و از ترس بوحشت افتاد ، اخلاق او همانند شير شد ، - عليه :
بر او جرأت يافت و گستاخى كرد .
أَسَدَّ - إِسْدَاداً [ سدّ ] الشيءُ : آن چيز ثابت و مستقيم شد ، - الرجلُ : آن مرد در كار خود صائب بود يا صواب خواست .
الأَسَد - ج أُسُد و أُسُود و أُسْد و آسُد و آسَاد : شير كه مؤنث آن را ( لَبُؤَة ) و بچهء آن را ( الشِّبل ) و لانهاش را ( العَرِين ) نامند . اين كلمه بر مذكر و مؤنث شير اطلاق و گفته مىشود ( هو الأَسَدُ ) و ( هِي الأَسَدُ ) ( ح ) : گونهاى از جانوران درنده و گوشت خوار ، شجاع ؛ « داء الأَسَدِ » : بيمارى جذام .
الأَسَد - ج سُدّ [ سدّ ] : آنكه داراى انديشهاى نيكو و حق طلبانه باشد .
أَسْدَى - إسْدَاءً [ سدي ] الثوبَ : تارهاى پارچه را براى بافتن استوار كرد ، - بينهما : ميان آن دو نفر را اصلاح كرد ، - اليهِ : به او نيكوئى كرد ، - نصيحةً الى فلان : فلانى را پند داد و نصيحت كرد ، - الأرضَ : زمين را خيس كرد .
الأَسْدَرَانِ - [ سدر ] ( ع ا ) : نام دو رگ در چشمان انسان ، دو كرانهء دوش .
أَسْدَسَ - إسْدَاساً [ سدس ] القومُ : آن قوم شش نفر شدند ، شتران هر پنج روز يك بار به آب وارد شدند ، - البعيرُ : شتر دندان بعد از رباعيه خود را افكند . ( دندان رباعيه شتر ميان دندان پيش و نيش است ) .
أَسْدَفَ - إسْدَافاً [ سدف ] : خوابيد ، چشمان او از فرط گرسنگى يا پيرى تاريك و تار شد ، - الليلُ : شب تاريك شد ، - تِ المرأة القناعَ : آن زن روسرى را كنار زد يا نقاب از چهره بر افكند ، - السّرَّ : پرده را برداشت ، - عن كذا : از چيزى دور شد .
الأَسْدَف - م سَدْفَاء ، ج سُدْف [ سدف ] : تار و تاريك .
أَسْدَلَ - إسْدَالًا [ سدل ] الستارَ : پرده را فرو افكند ؛ « اسْدَلَ سِتَاراً من السِّريَّة عَلَى كَذاً :
پرده بر روى آن راز افكند تا فراموش شود .
الأُسْدِيّ - [ سدي ] : پارچهاى كه تارهاى آن به طول بافته شده باشد .
الأَسْدِيّ - مرادف ( الأُسْدِيّ ) است .
أَسَرَ - - أَسْراً و إسَارَةً هُ : با تسمهء چرمى او را بست ، او را گرفت و اسير كرد .
أَسرَّ - إسْرَاراً [ سرّ ] هُ : او را شادمان كرد ، او را به راز نسبت داد ، - السرَّ : آن راز را پنهان كرد ، - إليهِ بِكذا : پنهانى با او سخن گفت ، - اليه المودَّةَ و بالمودّة : به او مهر و محبت ورزيد .
الأُسْر - بند آمدن پيشاب ، حبس بول .
الأَسْر - مص نيرو يا توان ؛ « شِدَّةُ الأسر » :
نيروى بسيار ؛ « هَذا لَكَ بِأسْرِهِ » : همهء اين از آن تو است ؛ « جاؤوا بِاسْرِهِم » : همهء آنها آمدند .
الأَسَرّ - [ سرّ ] : ميان تهى ، - مِنَ الرِّجَال :
فربه ، آنكه به ميان قومى در آيد و از آنان نباشد .
أَسْرَى - إسْرَاءً [ سري ] : شبانگاه راه پيمود ، - الرجُلُ : مهتر و بزرگ قوم شد .
الأَسْرَى - جمع ( الأَسِير ) است ؛ « اسْرَى الْحَرْبِ » : اسيران جنگى .
أَسْرَبَ - إسْرَاباً [ سرب ] الماءَ من الإناء : آب را از ظرف روان ساخت .
الأُسْرُب - سرب . اين كلمه فارسى است .
الأُسْرُبّ - سرب . اين كلمه فارسى است .
الأُسْرَة - ج أُسَر : خانواده و خويشان نزديك مرد ، خانواده ؛ « أُسْرَةُ الجَرِيدةِ » : هيأت مديره و هيأت تحريريه روزنامه .
أَسْرَجَ - إسْرَاجاً [ سرج ] الفرسَ : بر پشت اسب زين نهاد ، - السِّراجَ : چراغ را روشن كرد .
أَسْرَدَ - إسْرَاداً [ سرد ] الأَديمَ و نحوَهُ : پوست و مانند آن را سوراخ كرد و دوخت ، - النخلُ :
نخل خرما در اثر بى آبى خشك و پژمرده شد .
أَسْرَعَ - إسْرَاعاً [ سرع ] في المشي : در راه رفتن شتاب و كوشش كرد .
أَسْرَفَ - إسْرَافاً [ سرف ] المالَ : مال را اسراف كرد ، - فى كذا : در فلان كار افراط و از حد آن تجاوز كرد ، خطا كرد ، غفلت كرد ، جهل و نادانى كرد .
الأُسْرُوب - سرب - اين كلمه فارسى است -
الأُسْرُوجَة - [ سرج ] : دروغ