الأُسْرُوع - [ سرع ] : واحد ( الأَسَاريع ) است .
أَسَّسَ - تَأْسِيساً [ أسّ ] البيتَ : خانه را ساخت .
أَسْطى - إسْطَاءً [ سطو ] عليه : بر او حمله كرد و چيره شد .
الإسْطَاطِيْة - ( ف ج ) : زيبا شناسى يا دانش زيبائى - اين كلمه يونانى است -
الإسْطَام - [ سطم ] : آهنى كه با آن آتش را بهم زنند .
الإسْطَبْل - ج إسْطَبْلَات : طويله ، جاى ستوران - اين كلمه لاتين است -
الأَسْطَراغالُس - ( ن ) : گياهى است از رستهء ( القَطَانِيّات ) از گياهان علفى كه غالباً خاردار است از اين درخت صمغ بدست مىآيد و در امور پزشكى از آن استفاده مىشود .
أَسْطَرُالصين - أللؤْلُؤيَّة ( ن ) : گونهاى از گياهان زينتى از رستهء ( المركَّبات ) است .
الأَسْطُرلَاب - ( فك ) : اسطرلاب ، دستگاهى قديمى كه در ستاره شناسى به كار مىرود و گونههاى بسيارى از قبيل مسطح و كروى و خطى دارد . - اين واژه يونانى است -
الأَسْطَع - م سَطْعَاء ، ج سُطْع : مرد گردن بلند .
الأَسْطَقِس به معناى اصل و عنصر است كه عبارت از آب و زمين و هوا و آتش بعقيدهء قديميان است . - اين واژه يونانى است -
الإسْطَقِس - مرادف ( الأَسْطَقِس ) است . - اين واژه يونانى است
الأُسْطُمّ - ج أَسَاطِم [ سطم ] من كلّ شيءٍ : ميان و بيشتر هر چيزى ، - مِنَ الْبَحْرِ : امواج كوه پيكر دريا .
الأُسْطُمَّة - مرادف ( الأسْطُمّ ) ؛ « استُطمَّةُ القَوم » : مجتمع آن قوم ، بزرگان آن قوم .
الأُسْطُوَانَة - ج أَسَاطِين و أَسَاطِنة [ سطن ] :
ستون ، عمود ، صفحهء فونوگراف يا گرامافون ، يكى از پاهاى ستور ، - ( ه ) :
جسم مستدير و مستطيل ، استوانه .
الأُسْطُوَانِيّ - [ سطن ] : منسوب به ( الأُسْطُوانة ) است ؛ « السّطحُ الأُسْطُوانِي » : ( ه ) سطح مستوى و استواني شكل .
الأُسْطورَة - ج أَسَاطِير [ سطر ] : داستان ، اسطوره .
الأُسْطُول - ج أَسَاطيل [ سطل ] : ناوگان دريائى ، ناوگان جنگى ، ناوگان تجارى ، كشتى ماهيگيرى .
الأُسْطِيرة - ج أَسَاطِير [ سطر ] : مرادف ( الأَسْطُورة ) است .
أَسْعَى - إسْعَاءً [ سعي ] الرجُلَ : آن مرد را وادار به كوشش كرد ، - القَوْمُ بِهِ : آن قوم او را خواستند .
الإِسْعَاف - [ سعف ] مص ، يارى و كمك به افراد نيازمند ؛ « سَيَّارَةُ الإسْعَاف » آمبولانس ، ماشينى كه بيماران را به بيمارستان رساند ، ماشين امداد و كمك رسانى .
أَسْعَدَ - إسْعَاداً [ سعد ] هُ اللَّهُ : خداوند او را نيكبخت كند ، - هُ على الأمْرِ : در آن كار به او كمك كرد .
أَسْعَرَ - إسْعَاراً [ سعر ] النارَ : آتش بر افروخت ، - البعيرُ الإبلَ بِجَرَبِهِ : شتر گر بقيهء شتران را گر كرد .
الأَسْعَر - م سَعْرَاء ، ج سُعْر [ سعر ] : آنكه رنگش به سياهى زند ، مرد كم گوشت و لاغر اندام .
أَسْعَطَ - إسْعَاطاً [ سعط ] هُ الدواءَ : در بينى او دارو ريخت ؛ « اسْعَطَهُ الرُّمحَ » : نيزه را به داخل بينى او زد .
أَسْعَفَ - إسْعَافاً [ سعف ] هُ : آنچه كه نياز داشت به او داد ؛ « اسْعَفَ المَريضَ » : بيمار را درمان كرد ، - هُ بِحَاجَتِهِ : نيازمندى او را بر آورد ، - هُ عَلى الأَمْرِ : در آن كار به او يارى كرد ، - اليه : بسوى او روى آورد ، - لهُ الصيدُ : او را بر شكار توانا كرد ، - تِ الحَاجَةُ : هنگام بر آوردن نياز رسيد .
الأَسْعَف - م سَعْفَاء ، ج سُعْف [ سعف ] من الإبل :
شتر كه در دهانش بيمارى گرى پديد آمده باشد ، - مِنَ الْخَيلِ : اسب پيشانى سفيد .
أَسْغَبَ - إسْغَاباً [ سغب ] القومُ : آن قوم گرفتار گرسنگى و قحطى شدند .
أَسِفَ - أَسَفاً عليه : بر او اندوهگين شد .
أَسَفَّ - إسْفَافاً [ سفّ ] الرجُلُ : آن مرد گريخت ، آن مرد به كارى پست دست زد ، - الطَّائِرُ او السَّحَابُ : پرنده يا ابر به زمين نزديك شد ، - الشيءَ : پارهاى از چيزى را بر آن چيز چسبانيد ، - الأمرَ : به آن كار نزديك شد ، - الخُوصَ : برگهاى خرما را بافت ، - النَّظَرَ : تيز نگريست ، - البَعيرَ : به شتر گياه خشك خورانيد ، - الفرسَ اللجَامَ :
لگام بر اسب بست .
أُسِفَّ - [ سفّ ] وجهُهُ : چهرهء او گرفته شد بگونهاى كه بر آن خاكستر ريختهاند .
الأَسَف - افسوس بر گذشته ؛ « يا أَسَفى و يا أَسَفاً و يَا أَسَفَاهُ و يا لَلأَسَف » : ( متأَسفم ، افسوس ، متأسفانه ) ، عذر خواهى ؛ « مَعَ الأَسَفِ و بِكُلِّ أَسَفٍ » : با اظهار تأسف ، با كمال تأسف .
الأَسِف - مرادف ( الآسِف ) است .
أَسْفَى - إسْفَاءً [ سفو ] تِ الريحُ : باد وزيد ، - الزّرعُ : دور خوشههاى كشت زبر شد ، - الرَّجُلُ : آن مرد سفيه و نادان شد ، - بِهِ : به او بد كرد ، - فلاناً : فلانى را به سبك مغزى و بى بند و بارى كشانيد .
أَسْفَى - إسْفَاءً [ سفي ] تِ الريحُ الترابَ : باد گرد و خاك را بر انگيخت يا با خود برد .
الأَسْفَى - م سَفْوَاء [ سفو ] من البغال : استركم موى پيشانى ، استر تيزرو .
الأَسْفَى - م سَفْيَاء ، ج سُفْيٌ [ سفي ] من الخيل :
اسب كم موى پيشانى .
أَسْفَرَ - إسْفَاراً [ سفر ] : چهرهء خود را نمايان كرد ، - الصُّبحُ : بامداد روشن شد ، - الوَجْهُ :
چهره زيبا و نورانى شد ، - تِ الْحَرْبُ :
جنگ سخت شد ، - مُقَدَّمُ رأسِه : موى جلوى پيشانى او ريخت ، - الشَّجَرُ : برگهاى درخت فرو ريخت ، - البعيرَ : در بينى شتر ( سِفَار ) نهاد .
الأَسْفَع - م سَفْعَاء ، ج سُفْع : سياه رنگى كه سياهى او به سرخى زند ، - ( ح ) : باز شكارى ، - ( ح ) : گاو وحشى .
الأَسْفَل - ج أَسَافِل ، م سُفْلَى [ سفل ] : پايين . اين كلمه ضد ( الأعلى ) است .