اندك به درگهت پناه آوردهايم پس پيمانهء ما را پر كن و بر ما تصدّق فرماى كه خداوند صدقهدهندگان را پاداش دهد . و در تمام احوال خاضع و خاشع باش ، همچون غلام سر به فرمان حقيرى كه در خدمت اربابش ايستاده باشد ، و در هر بامداد و شامگاه بر آن جناب سلام كن ، سلام غلامى كه مشتاق ديدار او است و از فراقش در سوز و گداز است ؛ سلام مخلصى كه اشكهايش بر گونههايش سرازير باشد ، و باور دارد كه در خدمت مولايش ايستاده است . و چون هنگام نماز خواندنت فرارسد ، حال مولايت را در موقع ايستادنش در پيشگاه خداى - جلّ جلاله - متذكر شو ، و با حضور قلب ، و خشوع جسم ، و چشمپوشى از ما سوى اللّه تعالى ؛ به آن بزرگوار تأسّى بجوى و بدانكه توفيق يافتنت به اين امر جز به بركت مولايت نيست ، و اين عبادت جز به موالات و پيروى و معرفت آن حضرت ، از تو پذيرفته نمىشود ، و هر قدر كه پيروى و معرفت و سر به فرمان بودنت نسبت به او فزونى يابد ؛ خداى تعالى منزلت و پاداش و كرامت و افتخار تو را خواهد افزود . و چون از نماز فراغت يافتى آن حضرت عليه السّلام را به سوى خداى - عزّ و جل - وسيله و شفيع قرار ده كه آن را از تو قبول فرمايد ، و پيش از هر دعايى به دعا كردن براى او آغاز كن ، به جهت بزرگى حقّ و بسيارى احسان او بر تو ، و هرگاه حاجتى برايت پيش آيد يا عارضهء سختى به تو روى آرد آن را بر حضرتش معروض بدار و به درگاهش زارى كن تا به درگاه خداى - تعالى - در بر طرف كردن آن از تو ، شفاعت نمايد ، كه او است وسيله به سوى خداوند - عزّ و جل - و باب اللّهى كه از آن درآيند ، و خداوند - عزّ شأنه - فرموده :
وَ أْتُوا الْبُيُوتَ مِنْ أَبْوابِها
« 1 » ؛ و خانهها را از درهاىشان وارد شويد . . . و اخبار بسيار گواه بر اين معنى است .
و در يكى از سالهاى گذشته امر مهمى برايم پيش آمد كه دلم را مشغول و فكر و حواسم را به خود جلب كرده بود ، پس در يكى از شبها جدّ مادريم رضي اللّه عنه - كه از سادات نيكوكار بود - را در خواب ديدم ، او را در باغى از بهترين باغها كه در زمان حياتش آرزوى آن را داشت مشاهده نمودم ، در بهترين حال و زيباترين وضعيت ، بر او سلام كردم به من جواب داد و سخنانى بين ما انجام شد ، از جمله اينكه : من به او گفتم : از خداى - عزّ و جل - بخواه كه فلان امر مهم را كفايت كند ، و هم و ناراحتى آن را از من دور سازد . به فارسى به من گفت : دعاى ما بالاتر از دعاى امام زمان عليه السّلام نيست ، پس هرگاه پيش آمدى كند آن را بر حضرتش عرضه مىكنيم ، اگر اجازه فرمايد و
هامش
( 1 ) . سوره بقره ، آيه 189 .