مىگويم : اينكه واقفيان ذكر شدهاند از باب ياد كردن يكى از مصاديق است ، همچنانكه ياد كردن اوصيا از باب ذكر يكى از مصاديق آيات اللّه مىباشد ، چنانكه پوشيده نيست .
توجه : از آيهء شريفه به ضميمهء آنچه در تفسير آن روايت گرديده و به ضميمهء ساير روايات ، حرمت نشستن در مجالس اهل ضلالت - كه به بعضى از اقسام آنها در اوّل اين مبحث اشاره كرديم - استفاده مىشود ، به جهت نهيى كه در آن آمده كه ظاهر آن حرمت مىباشد . بلكه از آيهء شريفه استفاده مىشود كه اين گناه در شمار گناهان كبيره قرار دارد ، چون خداى - عزّ و جل - فرموده : ( شما نيز مانند آنهاييد ) كه دلالت دارد بر اينكه هركس با آنها همنشينى كند مانند آنها است ، بلكه از كسانى كه با ايشان مجالست نمايند به عنوان « منافقين » تعبير فرموده و آتش جهنم را براى آنان وعده كرده است كه مىفرمايد : ( همانا خداوند همگى منافقان و كافران را در جهنم جمع خواهد ساخت ) پس بزرگى اين گناه و از كبائر بودن آن ظاهر گشت . از خداى - عزّ و جل - خواستاريم كه ما را به آنچه رضاى اوست توفيق دهد ، و از آنچه موجب سخط و غضبش مىباشد حفظ فرمايد .
و در دعا آمده است : « أو لعلّك رأيتني آلف مجالس البطّالين فبينى و بينهم خلّيتني » ؛ يا شايد كه مرا ديدهاى با مجالس بيكارگان و ياوهجويان الفت گرفتهام پس مرا در ميان آنان واگذاشتهاى .
مىگويم : و همين حسرت و نقمت بس است - از آن به خداوند پناه مىبريم - و در امر پنجاه و هشتم آنچه بر اين مطلب دلالت دارد خواهد آمد ، ان شاء اللّه تعالى .
پنجاه و هفتم : تظاهر با ستمگران و اهل باطل
در بحار به نقل از كشف الغمّه از طريق عامه روايت آورده از حذيفه كه گفت : شنيدم رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله مىفرمود : واى بر اين امّت از پادشاهان ستمگر كه چگونه مىكشند و فرمانبرداران را مىترسانند مگر كسى كه اطاعت از آنها را اظهار كند ، پس مؤمن متّقى با زبان با آنها تصنّع و تظاهر مىكند ، و با دل از آنها فرار مىنمايد ، پس هرگاه خداوند - عزّ و جلّ - بخواهد اسلام را باعزّت بازگرداند هرگونه ستمگر لجوج را درهم مىشكند و او بر هرچه خواهد تواناست كه امتى را پس از فساد به صلاح آورد . آنگاه آن حضرت صلّى اللّه عليه و إله فرمود : اى حذيفه اگر از دنيا به جز يك روز باقى نماند خداوند آن روز را طولانى خواهد كرد تا مردى از خاندان من حكومت يابد .
و در تحف العقول در سفارشهاى امام صادق عليه السّلام به مؤمن الطّاق آمده كه فرمود : اى پسر نعمان هرگاه در دولت باطل بودى با هركس تقيّه دارى با تحيّت برخورد كن ، زيرا كه هركس