تخطي إلى المحتوى الرئيسي

مكيال المكارم في فوائد دعاء للقائم ( ع ) ( مكيال المكارم در فوائد دعا براى حضرت قائم ( ع ) ) ( فارسى ) — صفحة 210

مساهمون:

ص٢١٠
و دليل بر اين‌كه اين امر از نشانه‌هاى اهل ايمان است و در اوج حسن و برترى مىباشد ، اخبار بسيارى است كه از امامان معصوم عليهم السّلام روايت گرديده ، از جمله : 1 - رواياتى كه حاكى است ؛ از جمله نشانه‌هاى يك فرد شيعه آن است كه در اندوه و حزن امامان عليهم السّلام محزون و اندوهگين باشد و ترديدى در اين نيست كه غيبت مولايمان حضرت حجّت عليه السّلام و آنچه از حزن‌ها و محنت‌ها بر آن حضرت و بر شيعيانش وارد مىگردد ، از بزرگ‌ترين و مهم‌ترين علل حزن و اندوه امامان عليهم السّلام است ، چنان‌كه از حديث آينده در فضيلت گريستن بر فراق آن جناب برايتان معلوم خواهد شد ، ان شاء اللّه تعالى . 2 - در كتاب « كمال الدين » به سند خود ، از مولايمان حضرت ابو الحسن الرضا عليه السّلام آورده كه فرمود : چه بسيار زنان جگرسوختهء مؤمنه ، و چه بسيار مردان مؤمن اسفناك جگرسوخته خواهد بود آن‌گاه كه ماء معين ( - آب گوارا ) مفقود و غايب گردد . « 1 » 3 - در كافى از حضرت ابو عبد اللّه امام صادق عليه السّلام روايت آمده كه فرمود : شخص مهموم به خاطر ما ، كه غم و اندوهش از جهت ظلمى است كه بر ما رفته ، نفس كشيدنش تسبيح‌گويى است و همّ او به خاطر امر ما عبادت است و پنهان داشتنش سرّ ما را ، جهاد در راه خداوند است . « 2 » كلينى فرموده : محمد بن سعيد يكى از راويان اين حديث به من گفت : اين را با آب طلا بنويس كه چيزى بهتر از اين ننوشته‌ام . 4 - آنچه در آغاز بخش چهارم كتاب گذشت ، در حديث ابن ابى يعفور ، كه از آن برمىآيد ؛ يكى از حقوق شخص مؤمن بر مؤمن ديگر ، آن است كه به خاطر اندوه او اندوهگين گردد ، كه بدون ترديد اين حق براى مولايمان حضرت صاحب الزمان عليه السّلام بر تمامى افراد باايمان ثابت است ، به طريق اولويت قطعى [ يعنى هرگاه افراد عادى از مؤمنين چنين حقّى را دارا باشند ، امام و مولايمان حضرت حجّت عليه السّلام كه پيشواى آنان و ركن ايمان است ، به‌طور قطع ، سزاوارى بيشترى در اين حق برايش ثابت مىباشد ] . 5 - در مجلّد سوم بحار از مسمع كردين ، از امام ابو عبد اللّه صادق عليه السّلام روايت آمده كه فرمود : همانا آن‌كه دلش به خاطر ما به درد آيد ، البته روزى كه ما را هنگام مرگش ديدار كند ، خوشحال خواهد شد ، به طورى كه آن خوشحالى و سرور ، پيوسته در دلش باقى خواهد ماند ، تا اين‌كه در
هامش
( 1 ) . كمال الدين ، 2 / 371 . ( 2 ) . اصول كافى ، 2 / 226 باب كتمان ح 16 .