محقق طوسى - كه خدا درجاتش را عالى قرار دهد - گفته : حق آن است كه شفاعت در هردو - فزونى منفعت و اسقاط زيان و ضرر - صدق مىكند ، و قسم دوم آن براى پيغمبر صلّى اللّه عليه و إله ثابت است كه فرمود : شفاعت من براى اهل كبائر ( گناهان بزرگ ) از امّتم ذخيره است .
مىگويم : حق آن است كه هردو قسم شفاعت براى آن حضرت عليه السّلام ثابت است و تحقيق آن در نكتهء چهارم خواهد آمد ان شاء اللّه تعالى .
دوم - اثبات شفاعت : در اينكه شفاعت امرى ممكن است ، از نظر عقل ترديدى نيست . و اما دليل بر وقوع و تحقق يافتن آن - اضافه بر اينكه از ضروريات مذهب بلكه دين است چنانكه مجلسى در كتاب حق اليقين تصريح كرده - قرآن و سنّت و اجماع است كه هريك به تنهايى براى كسانى كه گوش شنوا داشته باشند ، كافى است .
از آيات قرآن :
مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ ؛
« 1 » چهكسى جز به اجازهء او در پيشگاهش شفاعت كند .
لا يَمْلِكُونَ الشَّفاعَةَ إِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمنِ عَهْداً ؛
« 2 » مالك شفاعت نيستند مگر براى كسى كه نزد خداوند عهدى داشته باشد .
يَوْمَئِذٍ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَ رَضِيَ لَهُ قَوْلًا ؛
« 3 » در آنروز شفاعت سودى ندارد جز آن را كه خداوند اذن داده و قول [ و عقيدهاش ] را پسنديده باشد .
لا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى ؛
« 4 » شفاعت نمىكنند مگر براى كسى كه خدايش پسنديده باشد .
وَ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ عِنْدَهُ إِلَّا لِمَنْ أَذِنَ لَهُ ؛
« 5 » و شفاعت نزد او سود نمىبخشد مگر براى آنكس كه اذن داده باشد .
و از اخبار : به حدّ تواتر است و ما به آوردن قسمتى از آنها كه در مجلّد سوم بحار نقل شده اكتفا مىكنيم :
1 - از پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله است كه فرمود : براى هرپيغمبرى دعايى هست كه از درگاه الهى خواسته است ، من دعايم را براى شفاعت امّتم روز قيامت نگهداشتهام . « 6 »
2 - و از آن حضرت عليه السّلام است كه فرمود : سه طايفه روز قيامت به شفاعت برمىخيزند ، پس به آنها شفاعت داده مىشود : پيغمبران ، سپس علما و سپس شهدا . « 7 »
هامش
( 1 ) . سوره بقره ، آيه 255 .
( 2 ) . سوره مريم ، آيه 87 .
( 3 ) . سوره طه ، آيه 109 .
( 4 ) . سوره انبياء ، آيه 28 .
( 5 ) . سوره سبأ ، آيه 23 .
( 6 ) . بحار الانوار : 8 / 34 .
( 7 ) . بحار الانوار : 8 / 34 .