كسى است كه ولادتش بر مردم پوشيده مىماند ، و شخص او از نظرشان غايب مىگردد ، و بردن نام او بر آنها حرام است . او همنام و همكنيهء رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله مىباشد و اوست كه زمين برايش پيچيده مىگردد و هرسختى برايش آسان شود و از يارانش به تعداد اهل بدر سيصد و سيزده نفر از نقاط دوردست زمين فراهم آيند ، و اين است [ معنى ] فرمودهء خداوند - عزّ و جلّ - كه :
أَيْنَ ما تَكُونُوا يَأْتِ بِكُمُ اللَّهُ جَمِيعاً إِنَّ اللَّهَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ؛
« 1 » هركجا باشيد خداوند همگى شما را خواهد آورد ، خداوند بر هركارى توانا است . پس هرگاه اين تعداد نفر از اهل اخلاص به خدمتش مجتمع شوند ، خداوند امر او را ظاهر مىسازد و چون شمارهء يارانش به يك عقد كامل - كه ده هزار نفر است - رسيد ، به اذن خداوند - عزّ و جلّ - خروج مىكند و پيوسته از دشمنان خدا خواهد كشت تا خداوند متعال راضى شود .
عبد العظيم گويد : به آن حضرت گفتم : اى آقاى من ! او چگونه خواهد دانست كه خداى - عزّ و جلّ - راضى شده ؟
فرمود : در دلش رحمت مىاندازد ، پس هنگامى كه به مدينه داخل شود لات و عزّى را بيرون مىآورد و مىسوزاند . « 2 »
و از على بن مهزيار است كه گفت : به حضرت ابو الحسن صاحب العسكر امام هادى عليه السّلام نامه نوشتم و از او دربارهء فرج پرسيدم ، در جواب نوشت : هرگاه صاحب شما از سرزمين ظالمين غيبت كرد ، متوقّع فرج باشيد . « 3 »
و از احمد بن اسحاق بن سعد الاشعرى منقول است كه گفت : بر حضرت ابو محمد حسن بن على عسكرى عليه السّلام داخل شدم و تصميم داشتم دربارهء جانشين بعد از خودش سؤال كنم ، پس خود آن حضرت سخن را آغاز كرد و فرمود : اى احمد بن اسحاق ! به درستى كه خداوند - تبارك و تعالى - از هنگام خلقت آدم و نيز تا هنگام برپايى قيامت زمين را هيچگاه از حجّت خود بر خلق خالى نگذاشته و نخواهد گذاشت ، به حجّت الهى بلا را از اهل زمين دور مىسازد و به [ بركت ] او باران فرومىبارد و به او بركات زمين را برمىآورد .
پرسيدم : يابن رسول اللّه ! پس امام و خليفهء بعد از شما كيست ؟ برخاست و با عجله به اندرون خانه رفت ، سپس بيرون آمد درحالىكه كودكى سه ساله كه صورتش مانند ماه شب چهارده بود
هامش
( 1 ) . سوره بقره ، آيه 148 .
( 2 ) . كمال الدين : 2 / 377 .
( 3 ) . كمال الدين : 2 / 380 .