بود كه ناهار و شام جز با مهمان نمىخورد ، و چهبسا يك فرسنگ يا دو فرسنگ و يا بيشتر راه مىرفت تا مهمانى بيابد ، و ضيافت او تا روز قيامت برپا است و همين شجرهء مباركهاى كه خداوند تعالى مىفرمايد :
يُوقَدُ مِنْ شَجَرَةٍ مُبارَكَةٍ ؛
« 1 » از درخت مباركى روشنى مىيابد .
مىگويم : اين ضيافت و مهمانى ، ضيافت به وسيلهء علوم و سنّتها است « 2 » كه به وجود پيغمبر و امام تا روز قيامت برپا است ، و در زيارت روز جمعه چنين مىخوانيم : « و أنا يا مولاي فيه ضيفك و جارك » ؛ و من اى آقايم در اين روز مهمان تو و در پناه تو هستم .
و در بخش سوم آنچه مناسب اين معنى بود گذشت . سيّد بن طاووس رحمه اللّه در جمال الاسبوع گفته :
نزيلك حيث ما اتّجهت ركابي * و ضيفك حيث كنت من البلاد
هرجا كه فرود آيم و راحلهام به هرسوى كه روان شود ، بر تو وارد مىشوم ، و در هركجا كه از شهرها باشم ، مهمان تو هستم .
در اينجا خوش دارم حديثى كه بىمناسبت با بحث ما نيست بياورم . در كتاب دار السلام به نقل از مشكات طبرسى آمده : مردى به حضرت ابو الحسن امام هادى عليه السّلام عرضه داشت : چگونه است كه ابو دلف چهار هزار و يك قريه دارد ؟ فرمود : شبى يك مؤمن نزد او مهمان شد ، او ظرف بزرگى خرما - كه تعداد خرماهاى آن چهار هزار و يك دانه بود - نيز به آن مهمان بخشيد ، پس خداوند متعال به هردانه خرما يك قريه به او عطا فرمود . « 3 »
حرف « ط »
1 - طهارت زمين از ستم به وسيله آن حضرت عليه السّلام
در كمال الدين از امام صادق عليه السّلام روايت است كه فرمود : خداوند - تبارك و تعالى - چهارده نور را ، چهارده هزار سال پيش از خلقت خلق آفريد كه آنها ارواح ما هستند . عرض شد : يابن رسول اللّه ! اين چهارده نور كيانند ؟ فرمود : محمّد ، على ، فاطمه ، حسن ، حسين ، و امامان از فرزندان
هامش
( 1 ) . سوره نور ، آيه 35 .
( 2 ) . شايد هم ضيافت مادّى و هم ضيافت معنوى باشد كه هرچه به ما مىرسد به فيض وجود آن حضرت است . ( مترجم )
( 3 ) . دار السلام : 3 / 427 .