پر واضح است كه پيكارگران راه عقيده در تمام قرون و اعصار ، بيشترين فداكارى و جانبازى را از خود نشان دادند و شديدترين بلاها را تحمّل كردند ، زيرا آنها در راه اظهار حق و پيشبرد حقيقت ، سر از پا نمىشناسند و از هيچ فاجعهاى نمىهراسند ، و از نكوهش نكوهشگران باكى ندارند ؛ و براى اهل باطل چيزى سنگينتر از كلمهى حقّ و مردان حق وجود ندارد ، از اين رهگذر هركجا بانگ حق برخيزد با تمام قدرت به كوبيدن ، نابود كردن و پايمال كردن آن بسيج مىشوند ، جهان را پر از جنجال و هياهو كنند تا بانگ حق در لابلاى آن گم شود ، زيرا كه اهل حق در گمراهى آنها با آنها همكارى نمىكنند و بافت وجودى آنها با طرز تفكّر آنان نمىسازد .
در گذشته نيز با پيامبران الهى چنين كردند ، در برابرشان ايستادند ، دندان تيز كردند ، لبهى تيز اتّهامات را متوجّه آنان نمودند ، آنها را اندوهگين و دلتنگ ساختند ، زيرا كه دشمنانشان هيچ مرزى نمىشناختند ، حتّى از نعمت وجدان نيز برخوردار نبودند . از اين رهگذر خداوند آنان را به صبر و بردبارى توصيه نمود و آنان را تسلّى داد .
چنانكه قرآن كريم در مورد رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله از پروردگار متعال خطاب به آن حضرت بيان مىفرمايد :
وَ لَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّكَ يَضِيقُ صَدْرُكَ بِما يَقُولُونَ ، فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَ كُنْ مِنَ السَّاجِدِينَ ؛
« ما به راستى مىدانيم كه دلت با گفتار آنان تنگ مىشود ، ولى با