حال خشم و غضب ، او را از كار زشت و گفتار ناشايست باز دارد ، و به انگيزه ايمان خشم خود را فرو برد ، همانند كسى كه داروى تلخ را به اميد شفا يافتن بيمارياش سر مىكشد .
ولى كسى كه از حيله و دسيسهبازى پرهيز نمىكند و با هر كسى كه با او ستيز كند - اگرچه به حق باشد - با تمام قدرت مقابله مىكند ، و يا صرفا براى اينكه او از فضل خدا برخوردار است با او به دشمنى برمىخيزد ، مشمول اين آيهى شريفه است كه خداوند مىفرمايد :
وَ إِذا قِيلَ لَهُ اتَّقِ اللَّهَ أَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِالْإِثْمِ فَحَسْبُهُ جَهَنَّمُ وَ لَبِئْسَ الْمِهادُ
« چون به او گفته شود از خدا تقوى كن ، او را تكبّر فرا گيرد به گناه ، جهنم او را بس است ، وه چه جايگاه زشتى است . » « 1 »
امير مؤمنان ، امام على عليه السّلام به فرزند دلبندش امام حسن مجتبى عليه السّلام وصيّت فرمود :
( و تجرّع الغيظ ، فانّى لم ار جرعة احلى منها عافية ، و لا الذّ منها مغبّة )
« خشم خود را جرعه جرعه بنوش ، كه من نوشابهاى سراغ ندارم كه از نظر عاقبت از آن شيرينتر باشد ، و در پايان از آن گواراتر باشد . »
امام حسن عليه السّلام نيز به نيكوترين شكلى به وصيّت پدر عمل كرد ، تا جائى كه دشمن نيز به آن اعتراف نمود :
پس از شهادت امام حسن عليه السّلام ، مروان بن حكم در تشييع
هامش
( 1 ) - سوره بقره ، آيه 206 .