با سياستى توأم با دورانديشى كوشيد كه همهء شهرياران مسيحى را بر ضد عثمانيان برانگيزد .
مجارستان و لهستان سرگرم جنگهاى دائمى با مسلمانان بودند ، اما آتش حسادتهاى ناچيزى كه هيچ خطر قريب الوقوعى نمىتواند آن را فرونشاند باعث شد كه ديگر دولتها با خونسردى به پيشنهاد ونيز بنگرند . پس ونيز از غايت اضطرار نظر بر مشرقزمين افكند و در آنجا دودمان نوخاستهاى سراغ كرد كه جاى خود را در شاهنشاهى باستانى ايران استوار كرده و دشمن ديرينهء عثمانى بود . پس از مرگ تيمور ايران اسما تابع اخلاف او بود ، هرچند دو طايفهء تركمان كه با هم رقابت داشتند اماراتى در آذربايجان و دياربكر بنيان نهاده بودند : يكى از آن دو قرهقوينلو يا سياهگوسپندان خوانده مىشد و ديگرى آققوينلو يا سپيدگوسپندان ؛ و دشمن خونى همديگر بودند . نخست قرهقوينلو به رياست قره محمد به روى كار آمد ، و پسرش قره يوسف معروف در سال 1410 م . [ 812 / 813 ه . ق . ] يوغ تسلط نوادگان تيمور را شكست . اسكندر فرزند قره يوسف با شاهرخ جنگيد و پس از مرگ او برادرش جهانشاه در 1437 م . [ 840 / 841 ه . ق . ] نه تنها عراق و فارس و كرمان را گرفت ، بلكه در سال 1457 م . [ 861 / 862 ه . ق . ] هرات را شهربندان و يغما كرد .
قرهقوينلو تا سال 1486 م . [ 891 / 892 ه . ق . ] بر اريكهء سلطنت مستقر بودند .
اميران قرهقوينلو
در اين سال رئيس طايفهء رقيب قرهقوينلو به نام اوزون حسن كه در دياربكر استقرار يافته بود لشكر جهانشاه را در نبردى كه جهانشاه در آن كشته شد شكست