مىكنند تا بازها بتوانند آن را ببينند . در اين موقع شكار را مىپرانند و بازها با حرص و ولع بسيار خود را روى آنها مىاندازند و به ندرت اتفاق مىافتد كه يكى از آنها طعمهى خود را از دست بدهد . سپس خدمه براى گرفتن شكار مىدوند و به آسانى شكار را از چنگ باز درمىآورند . اما برگرداندن بازها به آن آسانى نيست . براى اين كار قوشچيها مرغى را كه در توبره دارند ، بيرون آورده ، به صدا درمىآورند و بدينوسيله بازهانه از روى انس و علاقه ، بلكه به سبب حرص و ولعى كه دارند روى دست صاحبشان قرار مىگيرند .
قرقاولهاى ايران خيلى بزرگند و به سختى پرواز مىكنند .
در نقاطى مانند دشت مغان كه قرقاول به حد وفور يافت مىشود ، آنها را به وسيلهى چوب شكار مىكنند . در چنين نقاطى خدمه كه با چوبهاى بلندى مجهز هستند ، محوطه را محاصره مىكنند و به صورت دايره به تدريج پيش مىروند و نزديك مىشوند . در اين حال پرندهها يا گرد هم مىآيند و يا پرواز مىكنند . در صورت اخير چون خيلى پايين مىپرند همين كه از بالاى سر شكارچيان مىگذرند آنها با چوبى كه در دست دارند يكى را بر زمين مىاندازند و چنانچه موفق نشوند براى زدن ضربهى دوم به دنبال آنها مىدوند . كمتر اتفاق مىافتد كه قرقاولهاى خسته دوباره پرواز كنند و از اينرو در حالى كه به سوى بوتههاى خار فرار مىكنند از پا درمىآيند . خرگوش گرچه در ايران فراوان است ، ولى چون هيچكس گوشت آن را نمىخورد كسى هم به شكار آن نمىپردازد و از اينرو اين حيوانات خيلى وحشى نيستند و گرفتن زندهى آنها به خصوص در فصل زمستان تا اندازهاى آسان مىباشد .
انواع و اقسام شكارهاى بزرگ از قبيل گوزن ، كل ، بزكوهى ، آهو ، گاوكوهى و غيره در ايران فراوان است . اين حيوانات آرام كه گرد هم زندگى مىكنند موقعى كه به جلگه سرازير مىشوند تعدادشان به قدرى زياد است كه از دور به شكل گلههاى بزرگ گوسفند جلوه مىكنند . معمولا روزها را در كوهستانها بهسر مىبرند و شبها براى چرا خارج مىشوند .
موقعى كه شاه يا شاهزاده قصد شكار بزرگ را كنند دو يا
سفر در ايران ( فارسى ) — صفحة 223
مساهمون: گاسپار دروويل
ص٢٢٣