28 دربارهى گردشگاهها و شكار
ايرانيها گلگشت و تماشا را بسيار دوست مىدارند و اين يكى ديگر از وجوه تمايز آنها با تركها است . ايرانيها مىتوانند تمام روز را بدون اينكه كلمهاى حرف بزنند يا حركتى بكنند در جلو يك پنجره به سير و تماشا بگذرانند .
افراد طبقهى متوسط تقريبا هميشه در حال دويدن هستند . در آغاز روز براى ديدار با آشنايان به بازار مىروند و ناشتايى را با آنها صرف مىكنند . از اين ساعت تا ظهر يا براى كسب اخبار جديد به حمام مىروند و يا از دوستان خود ديدن مىكنند . آنگاه ، همانطور كه در تمام كشورهاى گرمسير مرسوم است مردم به خانه بازمىگردند و تا ساعت سه يا چهار بعد از ظهر بيتوته مىكنند . سپس براى استفاده از هواى خنك و لذت بردن از آن رهسپار باغها ، ميدانها ، يا گردشگاهها مىشوند .
اشخاص متعين معمولا سواره به گردش مىروند و راههاى نسبتا طولانى مىپيمايند . جلودارها ، شاطرها و فراشها نيمى در جلو و نيمى ديگر در عقب ارباب پياده به راه مىافتند .
شاطرها چماق به دست با فاصلهى بيش از پنجاه قدم در جلو حركت مىكنند و كسانى را كه سر راه هستند به كنار مىزنند . فراشها براى اينكه تعدادشان به نظر زيادتر بيايد تمام عرض كوچه را اشغال مىكنند . جلودارها پيشاپيش اسب ارباب حركت مىنمايند . آنها قطعه ماهوتى به شكل مربع كه زينپوش ناميده مىشود بر روى شانه مىاندازند .
حاشيهى زينپوشها با كاردستى زينت يافته ، ريشههايى از