با نهايت خشوع و خضوع از سيدها تقاضا مىكند كه دستور حمل اجناس را به هرجا كه مىخواهند بدهند . سيدها با تبختر دستور حمل اجناس را مىدهند و در ضمن به دهقانان مجددا اطمينان مىدهند كه آنها را نزد اجدادشان فراموش نخواهند كرد سپس دست خود را براى بوسيدن آنهايى كه مايلند پيش مىآورند . آنگاه سوار بر اسب مىشوند و به دهكدههاى ديگر مىروند تا همين مراسم را به جاى بياورند و چون در نقاط ديگر نيز به همين ترتيب با آنان رفتار مىشود اين سايلان برجسته به طورى كه ملاحظه مىشود داراى منبع درآمد مطمئنى هستند و كافى است سالى يكبار به باجگزاران خود سربزنند . به اين ترتيب سيدها مدت دو ماه از خانهى خود غايب هستند و در طول اين مدت كوتاه از هر قبيل آذوقه به ارزش هفتصد تا هشتصد تومان جمعآورى مىنمايند . آنها با وجود ظاهر مستمند خود از زندگى بسيار مرفهى برخوردارند و حرمسراى اين اشخاص مقدس هميشه به طور كامل مجهز است .
سيدها بدون استثنا به حضور بزرگان راه دارند . بزرگان براى سيدها احترام خاصى قايلند و هميشه آنها را در كنار خود مىنشانند . اين افتخار معمولا اختصاص به شخصيتهاى تراز اول دارد . من غالبا به چشم خود ديدهام كه اين افراد با سروريخت كثيف و با پاى برهنه داخل چادرهاى مجللى گرديدهاند و نخستوزير و بزرگترين شخصيتها در برابر آنان برپا خاستهاند . سيدها چند دقيقه پس از ورود از هريك از حضار مبلغ معينى پول طلب مىكنند و البته كسى جرات امتناع ندارد . گاهى اوقات سيدها از راه لطف پول من را نيز قبول كردهاند . به عقيدهى آنها كافر بودن من پاكى پول را از بين مىبرد ولى ارزش آن را كم نمىكند .
حاجيها زنان و مردانى هستند كه زيارت مكه را به جاى آوردهاند . پس از مراجعت از مكه به آنها عنوان حاجىخانم يا حاجىخان داده مىشود و اين عنوان تا پايان عمر جلو اسم آنها باقى مىماند و حجاج را از ديگران متمايز مىسازد .
دراويش را مىتوان نوعى از مردان مذهبى كه گدايى
سفر در ايران ( فارسى ) — صفحة 130
مساهمون: گاسپار دروويل
ص١٣٠