نشود و پاداش اين گذشت و سكوت و فضيلت را از خدا انتظار دارم و از آن همه زر و زيورى كه به دنبال آن حركت مىكنيد ، پرهيز مىكنم . » « 1 »
امام در مواضع چندى از سزاوارى خود به خلافت نسبت به ابو بكر ياد كرده است ؛ اما با اين حال در دفاع از اسلام به حمايت از ابو بكر پرداخت .
بنابراين معاويه و طلحه و زبير نيز پس از بيعت مسلمانان با امام بايد در رسيدن به همين هدف با ايشان همكارى مىكردند و يا دست كم از فتنهانگيزى و خونريزى دست كشيده و راه سكوت برمىگزيدند ؛ چنانچه پيامبر خدا فرمود : « پس از من به كفر بازنگرديد و شمشير بر يكديگر نكشيد . » « 2 »
( و إنّي إلى لقاء اللّه لمشتاق و حسن ثوابه لمنتظر راج ) اگر همه مردم زمين در جنگ با امام همدست شوند ، ترس و وحشتى به دل ايشان راه نمىيابد ؛ چرا كه او به حقانيت راه خود ايمان دارد و آرزوى شهادت در دل دارد . نگرانى امام تنها از آن است كه سفيهان و ستمگران پس از ايشان به حكومت رسند :
هامش
( 1 ) . « لقد علمتم أنّي أحقّ النّاس بها من غيري ؛ و و اللّه لأسلمنّ ما سلمت أمور المسلمين ؛ و لم يكن فيها جور إلّا عليّ خاصّة ، التماسا لأجر ذلك و فضله ، و زهدا فيما تنافستموه من زخرفه و زبرجه » نهج البلاغه : خطبه 74 .
( 2 ) . « لا ترجعوا بعدى كفارا يضرب بعضكم رقاب بعض » صحيح بخارى : 1 / 56 ح 121 و 2 / 619 ح 1652 و 1654 و 4 / 1598 ح 4141 و 8 / 198 ؛ صحيح مسلم : 1 / 81 ح 65 و 66 ؛ شواهد التنزيل : 1 / 528 ؛ السنن الكبرى : 2 / 319 ؛ مسند ابى يعلى : 3 / 39 ؛ صحيح ابن حبان : 1 / 416 ح 187 و 13 / 268 ح 5940 ؛ كنز العمال : 5 / 129 ، و 11 / 134 ح 30928 ؛ مجمع الزوائد : 1 / 156 و 6 / 283 ؛ سنن نسائى :
7 / 127 ؛ مسند احمد : 4 / 363 ؛ مناقب آل ابى طالب عليهم السّلام : 3 / 20 ؛ سنن ترمذى : 4 / 486 ح 2193 ؛ سنن دارمى : 2 / 95 ح 1921 ؛ المستدرك على الصحيحين : 1 / 171 ح 318 .