نامه 22
درباره شادكامى و ناكامى
« أمّا بعد فإنّ المرء قد يسرّه درك ما لم يكن ليفوته و يسوؤه فوت ما لم يكن ليدركه فليكن سرورك بما نلت من آخرتك و ليكن أسفك على ما فاتك منها و ما نلت من دنياك فلا تكثر به فرحا و ما فاتك منها فلا تأس عليه جزعا و ليكن همّك فيما بعد الموت . »
ترجمه
( نامه به ابن عباس ، فرماندار بصره در سال 36 هجرى كه گفت پس از سخنان پيامبر هيچ سخنى را همانند اين نامه سودمند نيافتم : ) پس از ياد خدا و درود همانا انسان گاهى خوشنود مىشود به چيزى كه هرگز از دستش نمىرود و ناراحت مىشود براى از دست دادن چيزى كه هرگز به آن نخواهد رسيد . ابن عباس ، خوشحالى تو از چيزى باشد كه در آخرت براى تو مفيد است و اندوه تو براى از دست دادن چيزى از آخرت باشد . آنچه از دنيا به دست مىآورى تو را خوشنود نسازد . آنچه در دنيا از دست مىدهى ، زارىكنان تأسّف مخور و همّت خويش را به جهان پس از مرگ واگذار .