مبرم دارند و كسى را ندارند بازمىدارد ؛ سزاى اين شخص نزد خداوند عذاب جهنم است . ( المرء مجزىء بما أسلف ) انسان فروتن خود را در اطاعت خداوند ، مقصر مىشمرد و اگر دنيا به او رو آورد ، آن را در راه خدا مىبخشد و خدا را بيشتر سپاس مىگويد و بيشتر از او مىترسد و نسبت به بندگانش بيشتر فروتن مىشود و پاداش اين شخص نزد خداوند نيكفرجامى است .
در سايه سار نهج البلاغه ( في ظلال نهج البلاغة ) ( فارسى ) — صفحة 114
مساهمون: محمد جواد مغنية
ص١١٤