به مادر دستور داده خواهد شد كه سه روز در هفته به خانه پدر برود تا براى او و فرزندش غذا بپزد ، خانه را تميز كند و خريد نمايد و به اين ترتيب نقش زنانه سنتى خود را ايفا كند . اما پيش از آنكه كودك از مدرسه برگردد ، بايد خانه را ترك كند . ( براى مادر برنامه ثابتى تعيين شده كه به چه ميزان مىتواند كودك را ببيند ) اگر مادر از انجام اين وظايف سر باز زد ، دور او جمع مىشوند ، او را تحت پىگرد قرار مىدهند و حتى ممكن است او را به زندان بيندازند . اگر پدر در ديدارهاى برنامهريزى شده مادر با فرزند مداخله كند ، هيچ اتفاقى نمىافتد . هيچ كس به اشتياق او براى آنكه سرپرست كودكش باشد ، اهميتى نمىدهد . مسئولان فقط به تمايل پدر براى آنكه زن را در حال پختن و تميز كردن و خريد ببيند ، اهميت مىدهند . ( و به او مىگويند : « تو اين كار را براى فرزندت انجام مىدهى » . )
پدر كه به خوبى از قدرت برتر خود خبر دارد ، هرطور دلش خواست با مادر رفتار مىكند . مثلًا اگر زن با مرد ديگرى ديدار داشته باشد ، ديدارهاى او را با فرزندش قطع مىكند . مادر كه به خوبى از ناتوانى خود آگاه است ، سرخورده ، خشمگين و آزرده مىشود و همكارى خود را كم مىكند . او ممكن است براى آنكه مجبور به پختن و تميز كردن و خريد نباشد ، به دروغ ادعاى بيمارى كند . او حتى ممكن است از آن شهر فرار كند . « 1 »
براى مادرى كه تحت چنين شرايطى زندگى مىكند ، به آسانى مىتوان موجى از همدردى را احساس كرد . مطمئناً از اين فكر كه بايد او را سركوب كرد ، استقبال نمىكنيم . به احتمال زياد درك خواهيم كرد نظامى
هامش
( 1 )- Ibid . , pp . 60 - 61 .