حمل كرد ، زيرا بدون توبه ( شخص گنهكار ) در تحت ارادهء حق تعالى است اگر خواهد او را عذاب كند و اگر خواهد از او درگذرد ، و ممكن است حمل كرد به آنچه خبر پنجم بدان دلالت كند .
و در قسمت دوم گويد : « كفى بالندم توبة » ظاهر اينست كه مقصود پشيمانى كامل است كه مستلزم تصميم بر ترك آن در آينده باشد و گر نه ظاهرش كه مجرد اكتفاء به پشيمانى باشد منافات با ساير اخبار دارد كه دلالت بر تصميم بر ترك در آينده نيز دارد .
2 -
امام باقر عليه السّلام فرمود : نه به خدا سوگند ؛ خداوند از مردم جز دو خصلت نخواسته است :
( يكى ) اعتراف بنعمتهاى او تا نعمت را بر ايشان بيفزايد ، و ( ديگر ) اعتراف بگناهان تا آنها را براى ايشان بيامرزد .
3 -
برخى از اصحاب عمرو بن عثمان از حضرت صادق حديث كند كه شنيدم آن حضرت ميفرمود :
همانا مرد ( گاهى ) گناه كند و خدا بوسيلهء آن او را ببهشت برد ، عرضكردم : خداوند بسبب گناه او را ببهشت برد ؟ فرمود : آرى ، هر آينه او گناه كند و پيوسته از آن ترسان است و بر خود خشمناك است پس خداوند به او ترحم كند و او را ببهشت برد .
توضيح
- مجلسى ( ره ) گويد : اين حديث دلالت كند بر اينكه گناهى كه باعث خضوع گردد بهتر از طاعتى است كه موجب عجب باشد .
4 -
معاوية بن عمار گويد : شنيدم حضرت صادق عليه السّلام ميفرمود : هر آينه به خدا سوگند هيچ بنده با اصرار ( بگناه و ادامه آن ) از گناه بيرون نرود ، و هيچ بندهاى از گناه بيرون نرود جز باقرار و اعتراف ( به آن ) .
5 -
يونس بن يعقوب گويد : كه شنيدم حضرت صادق عليه السّلام ميفرمود : هر كه گناهى كند