پس هر كه جفا كند حق را كوچك شمرده ، و فقهاء را دشمن داشته ، و بر گناه بزرگ اصرار كرده است ، و هر كه كوردل شود ذكر ( حق ) را فراموش كند ، و ( در اصول دين يا در تمام احكام آن ) پيروى از گمان كند ، و با آفرينندهء خود جنگ كند ، و شيطان بر او چيره گردد ، و بدون توبه ( و پشيمانى از كردهء خويش ) و ( همچنين ) بدون زارى ( در طلب آمرزش ) و بدون غافل نبودن از گناه ( از خدا ) آمرزش خواهد .
و هر كه غفلت كند بر خود خيانت كرده ( و خود را به هلاكت افكنده ، و از دين حق ) به پشت برگشته ، و گمراهى خود را رشد و صلاح پنداشته ، و آرزوها ( و وعدههاى دروغين شيطان ) او را فريب دهد ( و سرگرم كند ) و حسرت و پشيمانى در هنگامى كه كار از كار بگذرد و پرده برداشته شود او را فراگيرد ، و برايش آشكار گردد كه آن طور كه او ميپنداشت نبوده . و هر كه از فرمان خدا سركشى كند به شك افتاده ، و هر كه به شك افتد خدا بر او بزرگى ( و غضب ) كند ، و او را بسلطنت ( و قدرت ) خود خوار سازد ، و ( نزد خلايق ) بوسيلهء جلال ( و عظمت ) خود او را كوچك كند چنانچه بپروردگار كريم خود فريفته شده و مغرور شود ( و كرم او را دستاويز كرده ) و در فرمان او كوتاهى كند .
مجلسى ( ره ) از برخى از افاضل نقل كند كه گفته است
« از مغرورين آنانند كه حشر و نشر را منكر شوند ، و از آن جمله هستند :
كسانى كه پندارند تهديد بپيغمبران از براى بيم دادنست و كيفرى در آخرت نيست .
و كسانى كه گويند لذتهاى دنيا يقينى است و كيفر آخرت مشكوك و يقين را بخاطر شك رها نكنند .
و كسانى كه نافرمانى كنند و گويند خداوند غفور و رحيم است .
و كسانى كه پندارند دنيا نقد است و آخرت نسيه و نقد از نسيه بهتر است .
و كسانى كه بخودشان و كردارشان مغرور و از آفات آن غافل باشند .
و كسانى كه بعلم خود مغرور شوند ، آنكه پندارد كه به حد كمال رسيده و مانندش كسى نيست گويا آنچه در بارهء دانشمندان مغرور بدانش رسيده نشنيده .
و كسانى كه بعلم و عمل اكتفا كرده و از شستشوى باطن از اخلاق زشت غفلت نموده و پندارد كه به همان اندازه مستحق ثواب شايان است .
و آنان كه به خود دانش فريفته شده و بعلوم دنيائى پرداخته و از تحصيل علم آخرت باز مانده .
و كسانى كه بعبادت فريفته شده .
و آنان كه بمال و منال مغرور گشته . يا به اولاد و انصار فريفته شده . يا بجاه و مقام گول خورده . و