اما مردم در مقدار اين انرژى خدادادى و نوع پروراندن آن در خود ، متفاوتند . عده اى حبشان بيشتر و بغضشان كمتر و عده اى برعكس . كسى كه محبت و عاطفه در او قوى تر باشد ، سرزنده تر است و به خصوصيات يك مومنِ متدين نزديك تر خواهد بود . اما شخص كم عاطفه و بى احساس ، مانند مرده است و نمى تواند ادعاى ايمان يا درجات بالاى آن را داشته باشد . خداوند هر دو نمونه از اين افراد را در قرآن مثال زده و فرموده است : وَمَا يَسْتَوِى الأَحْيَاءُ وَلا الأَمْوَاتُ إِنَّ اللهَ يُسْمِعُ مَنْ يَشَاءُ وَمَا أَنْتَ بِمُسْمِعٍ مَنْ فِي الْقُبُورِ ( 1 ) أَ وَ مَنْ كانَ مَيْتاً فَأَحْيَيْناهُ وَ جَعَلْنا لَهُ نُوراً يَمْشي بِهِ فِي النَّاسِ كَمَنْ مَثَلُهُ فِي الظُّلُماتِ لَيْسَ بِخارِجٍ مِنْها كَذلِكَ زُيِّنَ لِلْكافِرينَ ما كانُوا يَعْمَلُون ( 2 ) پس هر انسانى به ناچار ، خودش و نمونه هايى از خوبى و بدى را دوست دارد . پس اگر كسى وجود داشته باشد كه خدا و رسول و اولياى خدا را دوست نداشته باشد ، اگر بررسى كنيم ، خواهيم ديد كه به طور قطع ، افرادى كه در مقابل ايشان قرار دارند را دوست مى دارد !