محبت مومنين نسبت به پيامبر اكرم ( صلى الله عليه وآله ) و ائمه ( عليهم السلام ) ، محبتى ويژه است كه گاهى به ستايش و تمجيد شخصيت يكتاى امام منتهى مىشود ؛ شخصيتى كه اراده و اسماء و انوار خداوند متعال در آن نمايان است . فضيل بن يسار مى گويد : از امام صادق ( عليه السلام ) درباره دوست داشتن و دشمن داشتن پرسيدم ، كه آيا از ايمان است يا خير ؟ امام فرمودند : آيا ايمان چيزى غير از دوست داشتن و دشمن داشتن است ؟ و سپس اين آيه را تلاوت كردند : و لكنّ الله حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الايمَانَ وَ زَيَّنَهُ فِي قُلُوبِكُمْ وَكَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَالْفُسُوقَ وَالْعِصْيَانَ أُولَئِكَ هُمُ الرَّاشِدُونَ ( 1 ) . ( 2 ) شيخ صدوق ; به سندشان از امام صادق ( عليه السلام ) چنين نقل كرده اند : از محكم ترين دستگيره هاى ايمان ، اين است كه دوست داشتن و دشمن داشتن براى خدا باشد ، بخشش براى خدا و دريغ كردن براى خدا . ( 1 ) البته روايات درباره حب و بغض بسيار زياد است و در غالب كتب حديثى شيعه ، بابى در همين باره نگاشته شده است .