فرمود : چنان نيست كه تو گمان كرده اى بلكه رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلَّم نزديك شد ( بمقام قرب ) و از حجابهاى نور گذشت و مشاهده نمود ( برأى العين ) ملكوت سماوات را و آنگاه نزديكتر رفت ، و سپس به پائين نگاه كرد و زمين را ملاحظه فرمود بطورى كه گوئى آنقدر به زمين نزديكست كه به قدر يك كمان و يا كمتر از آن فاصله نيست .
2 - حديث كردند ما را . . . از يونس بن عبد الرحمن كه گفت عرضكردم به حضرت موسى الكاظم عليه السّلام : براى چه جهت و علتى بود كه خداوند عروج داد و بالا برد پيغمبر خود را به آسمان و از آنجا بسدرة المنتهى و از آنجا بحجابهاى نور ، و در آنجا با او سخن گفت و آن حضرت با خدا مناجات كرد ؟ با اينكه خداوند را نميتوان بداشتن مكان وصف كرد فرمود : نميتوان براى خدا مكانى تعيين كرد و زمان در خدا تأثير ندارد ( چون خود خالق مكان و زمانست ، و احتياج به مكان داشتن و تحت تأثير زمان واقع شدن از صفات مخلوق است و عقلا بايد خالق منزه از صفات مخلوق باشد ) و خداى تعالى خواست كه مشرّف گرداند ملائكه و ساكنان آسمانهايش را به خدمت آن حضرت ، و اكرام كند ايشان را بمشاهده نمودن آن حضرت را ، و نيز حضرتش را بمعراج برد تا برأى العين مشاهده فرمايد صنايع و عجائب و عظمت خلقت الهى را تا پس از بازگشت به زمين امت خود را از عجائب خلقت آسمانها ( و آنچه كه در آنها است ) خبر دهد
علل الشرايع ( فارسي ) — صفحة 283
مساهمون: الشيخ الصدوق
ص٢٨٣