باب چهارم در ترك دنيا و ياد مرگ
فرمود نبى اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم كه مردمان در دنيا مهمانند و مهمان هم لا محاله رفتنى است ، و آنچه كه در دست مردم است عاريه و امانت است و هر عاريه را هم بالاخره خواهند گرفت ، آگاه باشيد كه دنيا متاعى است كه مىخورد از آن هر شخص نيكو و هر فاجر و فاسقى ، و آخرت وعدهايست راست ( كه به آن ميرسيد ) و حاكم آن روز پادشاه عادل قاهر است ، پس رحمت كند خداوند كسى را كه اصلاح نفس خود نمايد و فرشى براى خوابگاه ( قبر ) خويش تهيه نمايد پيش از آنكه مرگ او فرا رسد و آرزويش قطع گردد و ندامت و پشيمانى براى او فائده نداشته باشد .
و فرمود حضرت امام حسن عليه السلام هر كه دوست بدارد دنيا را ترس آخرت ( و عذاب آن ) از دلش برود و كسى كه حريص بر دنيا باشد فائده نبرد جز دورى از آن و زياد نميكند براى خود مگر خشم خداوند را ، و حال آنكه هر كه حريص باشد با زاهدى كه بكمى بسازد مساوى است خوردن آنها ، پس براى چه حريص گردد انسان و خود را به آتش افكند و خير و خوبى در أثر يك ساعت صبر بدست مىآيد كه موجب و سبب يك راحتى طولانى ميگردد و سعادت و خوشبختى زيادى را پديد مىآورد .
و فرمود بعضى از مردم طلب ميكنند دنيا را تا به آن ميرسند پس هلاك ميشوند ، و بعضى طلب مينمايند آخرت را پس به آن ميرسند و نجات خواهند يافت ( از شدائد و عذاب قيامت ) .