پذيرش و اعزام سفرا
سفراى خارجى در ايران
پذيرش سفرا نزد مغولان از اختيارات انحصارى فرمانروا نبود . شاهزادگان و وزراء نيز مجاز بودند ، كه سفراى خارجى را به حضور بپذيرند ، اما اين اختيار ظاهرا هيچگاه به حكام داده نمىشد .
بدينگونه ابو سعيد در دوران زمامدارى پدرش و با اجازهء او با يساور فرمانرواى ماوراء النهر دربارهء ورودش به خراسان مذاكره كرد « 1 » ، و نيز امير چوپان نديم ابو سعيد سفراى سلطان مصر ، پاپ ژان بيست و دوم و قاآن را به حضور پذيرفت « 2 » .
چنانچه پيام صريحا خطاب به فرمانروا بود ، در اين صورت مىبايستى بههرحال به حضور او فرستاده شود . باتو سفراى پاپ را به قراقورم فرستاد ، و ايلچكتاى حاكم قفقاز آندرياس لونگ ژومو را به حضور نپذيرفت « 3 » .
در دوران ايلخانان نيز حكام همينگونه رفتار كردهاند : آنها از پذيرش سفراى مصر و نيز مذاكره با بزرگان مملوك كه به ايران پناه آورده بودند ، خوددارى مىكردند « 4 » ،
هامش
( 1 ) - ميرخواند ج 5 : 141 .
( 2 ) -Blochet , Intr . 235( 3 ) -Batton 17 f .( 4 ) - وصاف / هامر ج 1 : 209 .