كلمات تركى چون قزغان ( غازان ) ، ارپه ( جو ) و چوپان جايگزين آنها شده بود .
و نيز گاهگاه نام مذهبى ( موسى ، محمد ) و يا ايرانى ( نوشيروان ) جاى آنها را مىگيرد .
با قطعيت نمىتوان گفت ، كه لقب بهادر خان كه ابو سعيد پس از لشكركشىهاى سالهاى 717 و 719 ه . ق . در ربيع الاول 719 بر خود گذارد « 1 » ، تا چه حد مغولى است ، چه اين كلمات در آن زمان كاملا در ايران متداول شده بود « 2 » .
اين تغيير تدريجى در نحوهء نامگذارى نشان مىدهد ، كه چگونه اسلام و آداب و رسوم تركان و ايرانيان در ميان مغولان رسوخ كرد ، و رفتهرفته فرهنگ ، دين و زبان اين قوم را در خود حل نمود .
هامش
( 1 ) - حافظابرو 35 چ ؛ خواندمير ج 3 : 71 . -Barthold , Ani 139( 2 ) - دربارهء لغت بهادر ر ك : رشيد الدين / كاترمر ج 1 : 307 ، حاشيهء 106 .