كرد . گروهى از سپاهيان نيز به سوى جنوب پيش رفتند ، اما چون قپچاق سر از اطاعت ايلخان باززد و دوباره به سوى مصريان متمايل گرديد ، روشن بود ، كه حفظ مناطق تسخير شده محال است . سپاهيان مصر كه در 13 صفر 700 از قاهره حركت كردند ، توانستند دمشق را به تصرف خود درآورند . غازان در لشكركشى بعد نتوانست از حدود حلب تجاوز كند و در سال 700 ه . ق . با وجود پيشرفت برخى از واحدهاى سپاه مغول تا شيزر ، غازان ناگزير تمام متصرفات سوريه را رها كرد ( بهطورى كه مورخين مصرى نقل مىكنند ، آبوهواى نامناسب موجب اين عقبنشينى بوده است ) . در 11 جمادى - الاول 700 غازان در راه عقبنشينى از رود فرات گذشت ، و به ماردين كه فرمانرواى آن نجم الدين بود ، وارد شد ، و اين تنها شهرى است ، كه پس از اين تاريخ نيز در دست مغولان باقى ماند « 1 » .
باتوجه به اين وضع غازان لازم مىدانست ، با مصريان - اگرچه بهطور موقت - توافق كند . به اين سبب هيئتى را به رياست قاضى كمال الدين بن يونس موصلى به قاهره فرستاد « 2 » . اين هيئت در چهارشنبهء 15 محرم 701 به همراهى شمس الدين محمد ، عماد الدين على بن عبد العزيز بن عبد الرحمن بن عبد العلى سكرّى واعظ و امير حسام الدين ازدمير المجيرى فرستادگان سلطان مصر به دربار غازان بازگشت « 3 » . اگرچه اعزام اين هيئت نتوانست موجب انعقاد قراردادى نهائى شود ، اما در نتيجهء آن مناطق غربى قلمرو ايلخان كمى آرامش يافت . غازان كه از لشكركشى تا حدى فارغ شده بود ، از يكسو مجالس
هامش
( 1 ) - مفضل ج 2 : 671 - 631 ، ج 3 : 38 - 17 ؛ مقريزى / كاترمر ج 2 ، 2 ، 177 - 141 ؛ ابن فوطى 503 ص ب ؛ ابو الفدا ج 5 : 168 - 162 ، 172 ؛ ابن اياس ج 1 : 143 - 139 ؛ رشيد الدين / وين 267 ر تا 270 ر ؛ وصاف / بمبئى 356 - 350 ، 382 - 371 ؛ ميرخواند ج 5 :
122 - 120 ؛ خواندمير ج 3 : 53 .
( 2 ) - متن مكتوب : مقريزى / كاترمر ج 2 ، 2 ، 294 - 289 . قلقشندى ج 8 ، 71 - 69 .
( 3 ) - دربارهء پاسخ مصر ر ك : مقريزى / كاترمر ج 2 ، 2 ، 304 - 295 ؛ قلقشندى 7 : 250 - 243 ؛ ابو الفدا ج 5 : 174 ص ب ؛ مفضل ج 3 :
55 - 40 ، 77 - 64 .