نتيجه عمل انجام شده با مأمور به مطابقت نداشته و تكليف هم از ذمه مكلف ساقط نيست بلكه بايد آن عمل را اعاده نمايد و اگر وقت گذشته بايد قضاء كند .
مقدمه سوم : اين مسئله اختصاص به نهى تحريمى ندارد و شامل نهى تنزيهى يعنى كراهتى هم مىشود زيرا همان گونه كه مقربيت با حرمت منافات دارد كراهت هم با مقربيت منافات دارد يعنى اگر چيزى اجمالا مورد نفرت و مبغوض مولا واقع شود ديگر نمىتوان با آن عمل به خدا نزديك شد و بنابراين همانطورىكه بين حرمت و فساد ملازمه هست بين كراهت و فساد هم تلازم است « * » كما اينكه در اين جهت تفاوتى بين نهى نفسى و نهى غيرى يا نهى مولوى و ارشادى وجود ندارد و ظاهرا همه اينها داخل در بحث هستند . البته در بعضى از موارد به كمك قرائن معلوم مىشود كه اين نهى صرفا ارشاد به كمى ثواب دارد كه در آن موارد دلالتى بر بطلان نخواهد داشت مانند : لا صلاة لجار المسجد الا فى المسجد يعنى براى همسايه مسجد نمازى نيست مگر در مسجد . كه امثال اين موارد دلالت بر بطلان نمىكنند .
هامش
( * ) البته نوعا كراهت در عبادات بمعنى اقل ثوابا مىباشد يعنى مثلا اگر از نماز خواندن در مطبخ يا حمام نهى كردهاند يا از اقتدا كردن مسافر به حاضر و بالعكس در جماعت نهى شده است و اين نهىها به معناى كراهت هستند ؛ صرفا دلالت بر ثواب كمتر دارند نه اينكه نماز باطل باشد . ( شارح )