الفصل الثالث فى اقتضاء النهى للفساد
( بخش سوم پيرامون دلالت نهى بر فساد و بطلان )
در اين فصل اين مسئله مطرح است كه اگر از يك عبادت يا معاملهاى نهى شود آيا آن عبادت و معامله باطل است ؟ مثلا شارع مقدس از روزه گرفتن در روز عيد فطر نهى نموده است يا از فروش خمر نهى كرده است ، آيا براساس اين نهىها ، روزه عيد فطر و معامله خمر باطل مىباشد ؟
و به عبارت سادهتر آيا نهى در عبادات و معاملات دلالت بر بطلان آن عبادت و معامله دارد ؟
پس اين بحث در ضمن دو مسئله دنبال مىشود 1 - نهى در عبادات اقتضاى فساد دارد يا نه ؟ 2 - نهى در معاملات اقتضاى بطلان دارد يا خير ؟
قبل از ورود به مسألهء اول ، ذكر چند مقدمه لازم است .
مقدمه اول : منظور از عبادت در اين بحث آن دسته از واجباتى است كه مشروط به قصد قربت هستند مانند نماز و روزه و غسل و وضو و . . .
بنابراين واجبات توصلى كه انجام آنها نيازى به نيت و قصد قربت ندارد مانند تطهير لباس و . . . داخل در بحث ما نيستند .
مقدمه دوم : منظور از عبادت صحيح آن عبادتى است كه جامع تمام اجزاء و شرايط باشد يعنى عمل انجام شده دقيقا با آنچه كه مورد امر قرار گرفته مطابقت داشته باشد كه در اين صورت تكليف از ذمه مكلف ساقط شده و نيازى به اعاده يا قضاى آنهم نيست . بنابراين عبادت فاسد آن است كه يكى از اجزاء يا شرايطش رعايت نشده باشد كه در